tag:blogger.com,1999:blog-74795578221892708692011-10-30T06:43:43.369-07:00WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.comBlogger221100tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-16787055427218689862010-12-03T04:17:00.000-08:002010-12-03T04:50:57.546-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/TPjmhS1u7BI/AAAAAAAAAHY/fkcQaIkVYiQ/s1600/Dead_Low_Tide-Dead_Low_Tide_480.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/TPjmhS1u7BI/AAAAAAAAAHY/fkcQaIkVYiQ/s320/Dead_Low_Tide-Dead_Low_Tide_480.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546436400774048786" border="0" /></a><br /><br />Οι Murder City Devils είναι μια σχετικά γνωστή μπάντα που δραστηριοποιήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '90 μέχρι τις αρχές του 2000. Πρόσφατα επανασυνδέθηκαν και αν δεν κάνω κάποιο τραγικό λάθος μαζί με τον Coady Willis (αν σας λέει κάτι είναι επειδή τον γνωρίζετε από τους Big Business). Ηχογράφησαν μερικούς πολύ καλούς δίσκους από τους οποίους προτείνονται οι δύο τελευταίοι (Thelema &amp; In Name and blood). Εδώ βέβαια δεν θα γράψουμε γι'αυτούς μιας και κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ προφανές, αντιθέτως θα δώσουμε μια πολύ γενική περιγραφή του μοναδικού δίσκου των Dead Low Tide, μπάντας που συνέχισε ουσιαστικά την μουσική κληρονομία (όποια και αν είναι αυτή) των Murder City Devils.<br /><br />Το 2003 λοιπόν τρία μέλη από την προαναφερθείσα μπάντα, μαζί με τον Mike Kunka των noise rockers godheadsilo, έβαλαν μπρός τους Dead Low Tide, η πορεία των οποίων παραήταν σύντομη, για την ακρίβεια μονάχα δύο χρόνων (μέσα στα οποία κυκλοφόρησαν των ομώνυμο δίσκο τους και πιθανότατα κάποιο 7'' για το οποίο δεν μπορώ να είμαι σίγουρος καθότι βρήκα πληροφορίες μονάχα μέσω net και δίχως να έχω κάποιο φυσικό αντίτυπο). Στα πιο ουσιαστικά ζητήματα τώρα, όποιος γνώριζει την μουσική των Murder City Devils, δηλαδή αυτό το σκληροτράχηλο punk meets rockabilly &amp; b-horror movie cinema συναίσθημα δεν θα αργήσει να μπει στο κλίμα του δίσκου. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως ακολουθείται μια πιο post hardcore προσέγγιση σε σχέση με το παρελθόν η οποία παραπέμπει στους Jesus Lizard ή ακόμη και τους Fugazi αν φυσικά μπορείτε να τους φανταστείτε όλους αυτούς με τις πένθιμες και ταυτόχρονα φωνακλάδικες φωνητικές γραμμές σήμα κατατεθέν του Spencer Moody. Κατα τ'αλλα όπως τα ξέρατε, κιθάρες που ακούγονται όσο γεμάτες πρέπει, rhythm section που ΣΚΟΤΩΝΕΙ και μια συνολική punk αμεσότητα στο songwriting, ωραία πράγματα δηλαδή. Highly recommended!<br /><br /><a href="http://www.tigerstylerecords.com/">Tiger Style Records</a><br /><br /><a href="http://betterpropaganda.com/artist_page.aspx?id=79">Dead Low Tide</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-1678705542721868986?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-81408630141263647012010-11-15T06:15:00.000-08:002010-11-15T09:55:58.047-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/TOFIIXMygGI/AAAAAAAAAHQ/gulY9miW7zs/s1600/ZipgunBaltimore320.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 249px; FLOAT: left; HEIGHT: 257px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539788325146230882" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/TOFIIXMygGI/AAAAAAAAAHQ/gulY9miW7zs/s320/ZipgunBaltimore320.jpg" /></a><br /><div></div><br /><br /><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Γεια στους ήρωες που έχουν απομείνει! </div><br /><div></div><div>Οπως έχετε καταλάβει οι ανανεώσεις είναι (και θα είναι) σπάνιες. Το συγκεκριμένο blog δεν καθιερώνεται ως εβδομαδιαίο ανάγνωσμα και ούτε πρόκειται. Σταθερό πλάνο επίσης δεν υπάρχει άρα θα τα λέμε μια στο τόσο, όταν έχουμε να πούμε και κάτι δηλαδή. Α και μάλλον κόβονται τα links, από εμάς θα παίρνετε με λίγα λόγια μονάχα την πληροφορία. Σήμερα θα δούμε λίγο συνοπτικά το Baltimore των ξεχασμένων (;) Ζipgun. </div><br /><div>Πριν από κανα δυο χρόνια σε μία από τις καθιερωμένες και γνώριμες για όλους εμάς τους φετιχιστές βόλτα για αγορά δίσκων, έπεσε το μάτι μου πάνω σε ένα αυτοκολλητάκι όπου έγραφε με σχεδόν ξεβαμμένο μαρκαδόρο τις λέξεις SEATTLE PUNK με κεφαλαία. Το εξώφυλλο δεν μου είπε τίποτα, το όνομα της μπάντας επίσης. Ούτε καν το label δεν γνώριζα (μεγάλο λάθος, αφού η Empty Records έδρευε στο Seattle από το 1987 και ήταν under the radar εταιρεία με γκρουπάρες στο ενεργητικό της -μια ματιά στο ρόστερ θα σας πείσει-). Για πρώτη φορά λοιπόν πήρα δίσκο βάση μιας τόσο απλοικής φαινομενικά περιγραφής μέχρι που τον έβαλα τελικά να παίζει και αναθεώρησα τα πάντα γύρω απ'το less is more. Ok, υπερβολή ένα άλμπουμ σαν το baltimore δεν είναι ικανό να σε κάνει να αναθεωρήσεις και πολλά πράγματα, αλλά γενικά γουστάρεις και καταναλώνεις και λίγο αλκοολ για την πάρτη του.</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Βλέπετε, ένα φαινόμενο της εποχής (α ναι παράλειψις, μιλάμε για το 1993) ήταν πως πολλές μπάντες απέφευγαν οριακά τον χαρακτηρισμό grunge από τον τύπο παίζοντας απλά την βασική εξέλιξη του hardcore punk των '80ς υπό ένα πιο rock'n roll πέπλο. Δηλαδή, δεν επένδυσαν σε όγκο και απλωμένα sabbath-ικά riffs, μα προτίμησαν να ακολουθήσουν μια κάπως οπισθοδρομική αντίληψη του rock'n roll που σε μεγάλο βαθμό αποδείχτηκε σωστή αφού οι περισσότεροι που ακολούθησαν τον πρώτο δρόμο ξεφούσκωσαν μέσα σε μια πενταετία. Από την άλλη πλευρά βεβαία, εμπορικά ήταν ομολογουμένως δύσκολο να καθιερωθείς πόσο μάλλον όταν δεν έπαιζες by the book. Σχήματα όπως οι Supersuckers (οι οποίοι μετακόμισαν και στην συγκεκριμένη πόλη) αποτελούν την εξαίρεση ενώ άλλα όπως οι Gits το καλά κρυμμένο (για ποιο λόγο ειλικρινά;) μυστικό μιας σκηνής που αποτέλεσε μέρος μιας άλλης που αποτέλεσε αντίδραση σε μια τρίτη κ.ο.κ. Για να μην πολυλογούμε οι zipgun είναι rock'n roll-άτο punk, πολύ κόντα στους προαναφερθείς και δίχως να είναι αριστούργημα διασκεδάζει και μεταφέρει το κλίμα μιας άλλης εποχής. Δεν επηρέασε κανέναν και τίποτα μα δεν το επιδίωξε. Αν το δείτε πουθενά σε λογική τιμή και σας ψήνουν ανάλογοι ήχοι, μια χαρά θα περάσετε.</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><a href="http://www.emptyrecords.com/">http://www.emptyrecords.com/</a></div><div></div><div></div><div></div><div><a href="http://www.myspace.com/zipgunone">http://www.myspace.com/zipgunone</a></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-8140863014126364701?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-61442556460176967752010-05-11T13:05:00.000-07:002010-05-11T13:07:41.186-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.vmagazine.com/cms/files/%21kitchensofdistinction.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://www.vmagazine.com/cms/files/%21kitchensofdistinction.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Οταν πρωτάκουσα το strange free world δεν το πολυπίστευα. Όταν σκέφτεται κανείς το late '80s early '90s shoegaze δυσκολεύεται να θυμηθεί μπάντες με συγκεκριμένο ποπ προσανατολισμό, που δεν χάνονται στην αιθέρια ατμόσφαιρα, την ψυχεδέλεια, την παραμόρφωση και το γενικότερο κιθαριστικό χάος (μη μου πείτε για catherine wheel κτλ μιλάω για προγενέστερα πράγματα). Eδώ όμως άκουγα κάτι μεστό, κάτι με αρχή μέση τέλος, κάτι που μπορεί να μην παινεύεται για τον αρτιστικό χαρακτήρα του αλλά έχει πιάσει την ουσία και γνωρίζει καλά την ιστορία.<br /><br />Για να δούμε σε ποιες περιπτώσεις σας αφορά όμως.<br /><br />1. Αν γουστάρετε τους chameleons του what does anything mean basically και ξέρετε πως χωρίς τον Robin Guthrie θα είχαμε χάσει πολλά.<br />2. Αν βρίσκετε τους ride του nowhere ψιλοβαρετούς (ξέρω γω, μπορεί) &amp; τους my bloody valentine υπερβολικα φασαριόζους (ξέρω γω μπορει)<br />3. Αν ψάχνετε να βρείτε τον ορισμό της καλογραμμένης ποπ μουσικής υπό το πέπλο του shoegaze<br />4. Αν ψάχνετε νοσταλγικά συναισθήματα μέσω της μουσικής<br />5. Αν δεν σας χαλάει που χάριν ατμόσφαιρας αγνοείται η έννοια του riff και του όγκου<br /><br />Οι kitchens δεν μπόρεσαν να ξαναβγάλουν κάτι εξίσου ποιοτικό. Το ''the death of cool'' που ακολούθησε ήταν ένα βαρετό, άνευρο &amp; μη αξιομνημόνευτο άλμπουμ. Εκτότε η ποιότητα της μπάντας πήρε την κατιούσα και λίγα χρόνια αργότερα βάρεσαν διάλυση. Αξίζει να ακούσει κανείς το ''love is hell'' το οποίο βγήκε στα τέλη της δεκαετίας του '80 και ουσιαστικά αποτελεί τον πρώτο τους δίσκο, αλλά και πάλι προσοχή αφού δεν μιλάμε για κάτι το συνταρακτικό. Αν υπάρχει ένας λόγος που τους κάνει άξιους μνείας, είναι αυτός και ΜΟΝΟ ο δίσκος. Είναι διαχρονικός, είναι ταξιδιάρικος, είναι συνθετικά εστιασμένος κ τον θεωρώ ντοκουμέντο μιας άλλης εποχής που δύσκολα θα ξαναεπιστρέψει. Θα συνεχίσουμε να ακούμε για nu-gaze ή για neo-shoegaze αν θέλετε βέβαια, αλλά για να ξανακούσουμε κάτι αντίστοιχο μάλλον θα πρέπει να πατεντάρουμε καμμιά χρονομηχανή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-6144255646017696775?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-74087656620371320572010-05-11T13:02:00.000-07:002010-05-11T13:04:55.578-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.stereokiller.com/bands/bandimages/humpic.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 210px;" src="http://www.stereokiller.com/bands/bandimages/humpic.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Περίπτωση σχήματος που δεν έγινε ιδιαιτέρως γνωστό στην εποχή του και παρά την αρκετά μπροστά απ'την εποχή ηχητική φόρμουλα που εφάρμοσε, παραμένει ακόμη και σήμερα στην αφάνεια. Bέβαια και τα hits τους τα είχαν (stars) &amp; για πολυεθνική ηχογράφησαν (rca) αλλά και μερικές αρκετές πετυχημένες περιοδείες έκαναν, παρόλαυτα ήταν, είναι και θα είναι ψιλά γράμματα σε κουβέντες για το ιδίωμα που πρεσβεύουν. Χμ ιδίωμα είπα, εδώ τα πράγματα περιπλέκονται λιγάκι. Οι Hum είναι μια μπάντα που μπορεί να ξεκίνησε στα τέλη των '80ς, ωστόσο έδρασε ουσιαστικά στα μέσα της επόμενης δεκαετίας. Ένας περιστασιακός ακροατής ίσως και να τους τοποθετούσε ξεκάθαρα στο βαγόνι του post-grunge, κάτι που στα χαρτιά είναι εφικτό, αφού η παντελής έλλειψη πανκ νοοτροπίας ή έστω κάποιων σχετικών μουσικών αναφορών μαρτυρά κοινά. Η αλήθεια βέβαια είναι πολύ διαφορετική.<br /><br />Αν θα έπρεπε να πω στα γρήγορα τέσσερις μπάντες που οι Hum χρωστάνε τα μέγιστα, θα έλεγα τις εξής :<br /><br />1. Poster Children<br />2. My bloody valentine<br />3. Smashing Pumpkins<br />4. Mega city four (των τελευταίων δίσκων)<br /><br />Και αν θα έπρεπε να περιγράψω με λόγια την μουσική τους θα έλεγα πως έχουν μπόλικα βαριά απλωμένα ριφφς, μία spacey διάθεση τόσο στιχουργικά όσο και συνθετικά, ξεκάθαρες κιθαριστικές πρωτοshoegaze αναφορές &amp; αρκετά hooks για να μην μείνουν εντελώς στην obscurity. Βέβαια προσοχή, δεν είναι όσο πιασσάρικοι θα περίμενε κανείς, ούτε και προτείνονται σε άτομα που δεν διατηρούν σχέσεις με τους συγκεκριμένες σκηνές. Πίσω απ'τον φαινομενικά απλοικό χαρακτήρα τους, κρύβουν βάθος που ο ακροατής θα αρχίσει να ανακαλύπτει όταν αποφασίσει να δώσει λίγο χρόνο στις τρεις εξαιρετικές δουλειές τους.<br />Αυτές απλά θα αναφερθούν και όσοι έχουν χρόνο και όρεξη μπορούν να ψαχτούν λίγο παραπάνω. Νομίζω πως όποιος διάβασε το άνωθι κείμενο έχει τα εφόδια να κάνει το βήμα. Έχουμε και λέμε λοιπόν :<br /><br />Electra 2000 (1993)<br />You'd prefer an astronaut (1995)<br />Downward is heavenward (1997)<br /><br />Οι ενδιαφερόμενοι ας ξεκινήσουν απ'το τέλος.<br />Κάπου εδώ να τονίσω πως τα δύο τελευταία είναι εξαιρετικά εύκολο να βρεθούν και σε φυσική μορφή για τους φετιχιστές. Μιλάω πάντα για cd διότι για βινύλιο αγνοώ το τι μπορεί να συμβαίνει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-7408765662037132057?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-80276717464477490032010-04-03T15:03:00.000-07:002010-04-03T15:24:34.325-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.metal-archives.com/images/9/5/8/9/95896_logo.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 110px;" src="http://www.metal-archives.com/images/9/5/8/9/95896_logo.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Η ακραία (το περιορίζω) underground σκηνή της χώρας μας ήταν, είναι και δεν ξέρω αν θα είναι μια απ' τις χειρότερες παγκοσμίως. Ελάχιστες σοβαρές κυκλοφορίες, συγκροτήματα που αν δεν ήταν "πατριωτάκια" και τύχαινε από σπόντα να κατεβάσουμε δίσκο τους, με πολλή βία θα τον ακούγαμε ως το τέλος, κλίκες, θαψίματα, η κακή αντιγραφή να βαφτίζεται "επιρροή", η επιρροή να βαφτίζεται "καινοτομία", η καινοτομία να μην υπάρχει στην πραγματικότητα πουθενά. <br /><br />Μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χέριου, παρόλαυτα βρίσκονται. Με ψάξιμο και χρόνο, με τη διάθεση του και στο βάθος του. Είναι ακραίες (το περιορίζω ξανά) μπάντες που ξεχωρίζουν, που τις αναγνωρίζεις από χιλιόμετρα. Είναι αυτές που κάναν δίσκους που, ακούγοντάς τους, σκέφτεσαι "αυτοί αποκλείεται να 'ναι Έλληνες, ειναι ΟΝΤΩΣ καλοί!". Λυπάμαι που στο λέω, άλλα έτσι είναι, ψηλέ μου, κι αν δεν το πιστεύεις, όργωσε τη δισκο-/εμπιθριοθήκη σου (φακελός "Greek Bands" μετά τον "Godflesh") μπας και βρεις πολλούς Homo Iratus, πολλούς The One, πολλούς Dead Congregation, πολλούς Stagnate. Το ερώτημα όμως είναι, αν βρίσκεις εκεί μέσα έστω και ένα folder που λέγεται "Innermost". Αν όχι, συνέχισε να διαβάζεις, γιατί σήμερα θα παρουσιάσουμε ένα δίσκο, ο οποίος όταν βγήκε χώθηκε στο ίδιο τσουβάλι με άλλες κυκλοφορίες, και ίσως έτσι να πέρασε κάπως απαρατήρητος. Το album όμως αυτό, συνεχίζω μέχρι σήμερα να το βάζω να παίζει, και το χαιρετίζω σαν ένα απ' τα καλύτερα και πιο εμπευσμένα μουσικά δείγματα που έχει να επιδείξει η κακομοίρα η Ελλαδίτσα. Γενικά, εμείς οι "νεοψαγμένοι", πολλά εγχώρια προιόντα ακούμε στο ντούκου, με ψεύτικο ενδιαφέρον και αστείο σεβασμό, εδώ όμως μιλάμε για δίσκο που ούτε για επιφανειακές ακροάσεις είναι, ούτε επιοίκια ζητάει. <br /><br />Το "Menschenkenntnis" (γερμανικά για "ανθρωπογνωσία") κυκλοφόρησε το 2003, από μια μπάντα που ανέτειλε μαζί με την τότε φάση των συγκροτημάτων του συναφιού της Damaged Productions και της Blastbeat Mailmurder (Straighthate, Sun Of Nothing, Stagnate, Konkave) και δυστυχώς έδυσε, μάλλον προσωρινά, αφού οι ίδιοι αναφέρουν ότι ετοιμάζουν καινούρια κομμάτια, μετά απ' αυτό, που αποτέλεσε και το δεύτερο και τελευταίο δισκογραφικό της βήμα, ακολούθώντας το φανταστικό ντέμο "The Concept Of A Self Conflict". Με DIY και hardcore υπόβαθρα, που ο αλαφροίσκιωτος ακροατής θα μπορέσει να νιώσει στο πετσί του κατά την ακρόαση, οι Innermost εδώ βελτιώνουν τον πολύ ενδιαφέροντα ήχο που αρχικά παρουσιάσαν, με αποτέλεσμα να δημιουργούν ένα album με σπουδαία τραγούδια, συνθετικά αψεγάδιαστο και τρομερά προσεγμένο, όχι καλό για Ελλάδα, καλό γενικά, που, αν και προδίδεται από τη μέτρια, ελληνική σαν φέτα, παραγωγή, καταφέρνει ακόμα και αυτή την εξ' αμελείας πρωτόγονη ηχητική υφή να την κάνει να μοιάζει καρα-true.<br /><br />Δίπλα στους Catharsis και τους Converge, οι Innermost συγκαταλέγουν τους Cynic και τους Ved Buens Ende στις επιρροές τους, κι έχοντας κανείς αυτό στο μυαλό ακούγοντας το "Menschenkenntnis", ε ρε πούστη μου, δε γελάει, κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κατόρθωμα μιας μπάντας που κάνει τέτοιες δηλώσεις. Ένα ελεγχόμενο χάος κυριαρχεί σε όλες τις συνθέσεις του δίσκου, όπου εναλλαγές ρυθμών και riffs χτίζουν μια επιβλητική ατμόσφαιρα, η οποία ενθουσιάζει με την ξερή επιμονή της στο αρνητικό, το κλειστοφοβικό, το επιθετικό, μα και το ευφυώς μελωδικό ταυτόχρονα. Κυριές αφετηρίες το hardcore, το black και το death metal, ήχοι που, περνώντας από ένα φίλτρο έμπνευσης και τεχνικής, χαρακτηριστικό της μπάντας, καταλήγουν γλύκισμα για το αυτί. Grind-άδικες αναμπουμπούλες διαδέχονται επικά, σερνάμενα περάσματα, ενώ κάπου παραδίπλα χαλαρές, ατμοσφαιρικές οάσεις ξεφυτρώνουν μέσα σε μια ξεραΐλα από σπασμωδικές αλλαξο-riff-ιές. Πέρα απ' το ζηλευτό, παντού και πάντα όπως πρέπει, drumming, το συνθετικό ατού των Innermost είναι τα αξιομνημόνευτα riffs, μερικά δε απ' αυτά είναι τόσο πολύ γαμηστερά, ώστε, έτσι όπως σκάνε απ' το πουθενά, μπορούν να σε αποσπάσουν απ' ότιδήποτε κάνεις εκείνη την ώρα, κι ας τα ακούς για εικοστή φορά. Τα φωνητικά, τέλος, δεν θυμίζουν σε καμία περίπτωση το αποτέλεσμα μιας πρόβας για να βρεθεί η σωστή χροιά, δε θέλουν να είναι brutal, δε θέλουν είναι grim, είναι σκέτα, ακαλλώπιστα ουρλιαχτά, ένα και το αυτό με το αγέλαστο τοπίο αυτού του album. Κερασάκι στην φριχτή τούρτα, το υπέροχο και έντονο artwork, που ταιριάζει απόλυτα σε αυτό που είναι το "Menschenkenntnis": μια από τις καλύτερες, τιμιότερες και πιο εντυπωσιακές ελληνικές κυκλοφορίες. Παγκοσμίως!<br /><br />Ίσως φανεί υπερβολικό αυτό το εγκώμιο, αλλά γιατί να είναι, αφού ούτε μίζα απ' τους Innermost παίρνω, ούτε κανένα απ' τα μέλη της μπάντας γνωρίζω προσωπικά, ούτε είναι η πρώτη φορά που ακούω το δίσκο; Ίσως φανώ μαλάκας, επειδή είμαι αυστηρός με το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής σκηνής, αλλά γιατί να είμαι, αφού απλώς κλαίγομαι επειδή δε μου προσφέρονται τα "θέλω" μου; Κάποιος είπε ότι κριτικός είναι αυτός που δεν έχει τ' αρχίδια να κάνει κάτι δικό του. Δεν κριτικάρω. Δηλώνω γραπτά τη λύπη μου για μια γενικότερη κατάσταση, εγκωμιάζοντας παράλληλα κάποιους λιγοστούς που φέρνουν σε πέρας το, καθώς φαίνεται, δύσκολο έργο να μου προσφέρουν αυτά τα ταπεινά "θέλω" μου, που, ειλικρινά, δεν είναι τίποτα παραπάνω από το δόσιμο έστω και μιας στάλας της ψυχής του μουσικού στο δημιούργημά του. <br /><br />Περιμένουμε τα καινούρια κομμάτια των Innermost. Κι αυτό το "περιμένουμε" για μια ελληνική μπάντα, για σκέψου λίγο, εσύ, ο ψηλός, τι κατόρθωμα είναι.<br /><br /><a href="http://www.myspace.com/innermost">Innermost</a><br /><br /><a href="http://www.mediafire.com/?nytnitkojmm">Download</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-8027671746447749003?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>Ritualizedhttp://www.blogger.com/profile/00442303354053999465noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-42329187325746475282010-03-27T03:10:00.000-07:002010-03-27T03:24:51.587-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.eggcityradio.com/sharity/badreligion_intotheunknown.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 250px;" src="http://www.eggcityradio.com/sharity/badreligion_intotheunknown.jpg" border="0" alt="" /></a>Οι Bad Religion είναι μια απ' τις πλέον αγαπημένες μου μπάντες, η οποία με πήρε στα γόνατα της και με μεγάλωσε από εποχής κασέτας. Αγάπησα ακαριαία τους μετά-Suffer δίσκους, λυπήθηκα με την αποχώρηση του Brett Gurewitz, χάρηκα όταν είδα ότι μπορούν να κάνουν και χωρίς αυτόν, βρήκα τραγούδια που μ' άρεσαν ακόμα και στο "The New America", ξαναχάρηκα όταν επέστρεψε και αγκάλιασα ειλικρινά κάθε απόπειρα εκμοντέρνισμου του ύφους τους. Την ίδια στιγμή που εγώ ενηλικιωνόμουν μαζί με τον ήχο των Bad Religion, μια Θεία Πρόνοια με προστάτευε, μέχρι και πριν από λίγα χρόνια, απ' το να έρθω σε επαφή με το μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία του πανκ. Με το χειρότερο εφιάλτη κάθε ανθρώπου που ακούει μουσική, ανεξαρτήτως είδους. Με την τερατογένεση, το έκτρωμα, το σκουπίδι που είναι υπερβολικά ηλίθιο και καθυστερημένο για να γυρίσει στο άκουσμα του ονόματος "Into The Unknown".<br /><br />Η κυκλοφορία αυτού του δίσκου, μετά το Τρίγωνο των Βερμούδων και τη σπηλιά του Νταβέλη, μάλλον αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια στην ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι τελείως αψυχολόγητο αυτό το μουσικό βήμα που επέλεξαν να κάνουν οι Bad Religion, παρόλο που οι ίδιοι εξηγούν εν μέρει αυτή τους την απόφαση, δεδομένου του ότι η μπάντα είχε ξεκινήσει με το πολύ καλό, κλασσικού πανκ ύφους "How Could Hell Be Any Worse?" που ήταν και ο πρώτος της δίσκος. Οι Bad Religion ήταν νέοι και οι σπίθες που έμελλε να πυροδοτήσουν την έκρηξη του hardcore punk στις αρχές των '80s γυρνούσαν ήδη στον αερά, κοντολογίς, όλες οι προϋποθέσεις για μια ομαλή και εντυπωσιακή "σταδιοδρομία" ήταν δεδομένες. Οι Graffin και Gurewitz όμως είχαν άλλα σχέδια.<br /><br />Οι δύο εικοσάρηδες φίλοι έκριναν ότι το macho attitude που είχε αρχίσει να διέπει τη σκηνή του Los Angeles και η στυλιστική προβατοποίηση των περισσότερων συγκροτημάτων δεν τους εξέφραζε καθόλου. Αποφάσισαν να αδιαφορήσουν για το πώς έπρεπε να ακούγονται και να δημιουργήσουν ένα δίσκο ακριβώς όπως ήθελαν, άγνωστο, βέβαια, για ποιό λόγο θα μπορούσε να θέλει μια μπάντα να ακούγεται έτσι το 1983. Η υλοποίηση αυτού του φόρου τιμής στην ανουσιότητα ξεκινά από τη στιγμή που ο κύριος Brett χαρίζει στον Graffin ένα synthesizer, το οποίο ο δεύτερος χρησιμοποίησε για τη δημιουργία όλων σχεδόν των κομματιών που απαρτίζουν το δίσκο. Συνθετικά έχουμε να κάνουμε με ένα prog rock (με την χειρότερη δυνατή έννοια) ανοσιούργημα με μεγατόνους πλήκτρων, που μοιραία φέρνουν στο νου παλιές διαφημίσεις Merenda και Hemo, όπου παιδάκια παίζουν σκληρή μπάλα, κάνουν σούζες με ποδήλατα κλπ., συνοδεία απαράδεκτου στίχου, που εξυμνεί τη θρεπτικότητα του προιόντος. Συνθέσεις που ακροβατούν ανάμεσα στη χλιαρότητα και στην ακυροσύνη, επίπεδο παίξιμο (κάποιοι κατηγορούν τους Bad Religion ότι είναι μονότονοι, αγνοώντας σε τι επίπεδα μονοτονίας μπόρεσαν να φτάσουν με το "Into The Unknown"), μηδέν επιθετικότητα στα φωνητικά και στους ρυθμούς, δεν ξέρω ρε, ακούω το δίσκο μετά από καιρό και προσπαθώ να τον περιγράψω, αλλά είναι τόσο βαρετός που αδειάζει τον εγκέφαλό μου από κάθε δημιουργική σκέψη και με κάνει φυτό. Χαρακτηριστικά αναφέρω, ότι ο τότε μπασίστας και ο ντράμερ αποχώρησαν διακριτικά πριν καν καλά καλά τελειώσει η ηχογράφηση του πρώτου τραγουδιού.<br /><br />Παρατάω λοιπόν αυτή την προσπάθεια, αφού η καλλιτεχνική αξία του δίσκου είναι όση και η θρεπτική της Merenda και του Hemo, παρόλο που στον ιδεολογικό και στιχουργικό τομέα, οι Bad Religion του "Into The Unknown" παραμένουν καυστικοί και πιστοί στο διδακτικό τους ύφος, και προχωράω στα πιο ενδιαφέροντα της ιστορίας αυτής της κυκλοφορίας. Κόπηκαν 10.000 κομμάτια και ο Gurewitz αστειευόμενος αναφέρει ότι τους επιστράφηκαν 11.000. Από αυτά, οι ίδιοι οι Bad Religion έκαψαν τελετουργικά μερικές εκατοντάδες, ενώ τα υπόλοιπα φυλάχτηκαν και πουλήθηκαν από κολλητάρια της μπάντας και εν αγνοία της, ούτως ώστε στο τέλος δεν έμειναν παρά μόνο 300. Εννοείται πως ο δίσκος δεν επανακυκλοφόρησε ποτέ, αφού έχει αποκηρυχθεί από τους δημιουργούς του, με αποτέλεσμα σήμερα να θεωρείται υπερσυλλεκτικός. Ο Greg Graffin διατείνεται, ότι στο υπόγειό του βρίσκονται τα master tapes, που ως άλλοι Κθούλουδες, κοιμούνται κι ονειρεύονται, περιμένοντας τη στιγμή που ο κάτοχός τους θα νιώσει την επιθυμία να τα ξαναχρησιμοποιήσει, οπότε θα σημάνουν και την απαρχή ενός καλλιτεχνικού Αρμαγεδδώνα.<br /><br />Κρίνοντας σήμερα τη σημασία αυτού του δίσκου, βλέπουμε καθαρά ότι είναι ανύπαρκτη, δε μπορούμε πάντως να αρνηθούμε ότι οι Bad Religion με αυτή την κυκλοφορία, πήγαν κόντρα στο ρεύμα που πήγαινε κόντρα στο ρεύμα, κάτι που, αδιαμφισβήτητα, θέλει πολύ θάρρος και αξίζει το σεβασμό, έστω κι αν έχει το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα, έστω κι αν προκύψει μια αθλιότητα τύπου "Into The Unknown". Μπορεί οι Bad Religion, αναγνωρίζοντας το λάθος τους, να επέστρεψαν αμέσως στις ρίζες τους και στο γνώριμό τους στυλ με το EP "Back To The Known" (εξυπνάδες...), από την άλλη, δε βρίσκω και τόσο λάθος, μιας και μιλάμε για hardcore punk, να κανείς ανά πάσα στιγμή αυτό που γουστάρεις, όπως έκαναν τότε οι Gurewitz και Graffin, αδιαφορώντας επιδεικτικά για όλους, ακόμα και γι' αυτούς που τους θεωρούσαν "δικούς τους".<br /><br /><a href="http://www.myspace.com/badreligion">Bad Religion</a><br /><br /><a href="http://www.megaupload.com/?d=15H69G0B">Download</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-4232918732574647528?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>Ritualizedhttp://www.blogger.com/profile/00442303354053999465noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-75712719511514739282010-03-24T03:59:00.000-07:002010-03-24T04:30:33.065-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i38.tinypic.com/2vjobwg.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 250px;" src="http://i38.tinypic.com/2vjobwg.jpg" border="0" alt="" /></a>Μήνες και μήνες μας έχει φάει η αδράνεια, αμφιβάλλω αν κανενός η ζωή άλλαξε ανακαλύπτοντας δίσκους που προτείναμε εδώ, η επιτυχία μας στις γυναίκες, αν δεν χειροτέρευσε, σίγουρα δεν αυξήθηκε, όμως παρόλαυτα, η νεκρανάσταση του Let's Electrify είναι γεγονός και φυσική απόρροια της πεποίθησής μας, ότι αν ακούσεις ένα δίσκο και θες να γράψεις γι' αυτόν, ε, πρέπει να το κάνεις. Για το λόγο αυτό, παρακαλώ τον έταιρο συνάδελφο να παρατήσει τις υπόλοιπες ιταμές δραστηριότητές του και να παλουκωθεί να ποστάρει και πάλι.<br /><br />Το μπλογκ αυτό, έχει ασχοληθεί πολλές φορές με μπασταρδοπαίδια του hardcore punk, που είτε ξεχώρισαν με την ευαισθησία και την ποιητική τους προσέγγιση στη μουσική, είτε ξέφυγαν από τα πανκ στεγανά παίζοντας (και κάνοντας) αλλοπρόσαλλα πράματα, είτε τραμπούκισαν κόσμο και κοσμάκη ασπαζόμενα μέταλ τεχνικές και street φιλοσοφίες.<br /><br />Δεν μπορώ λοιπόν, υποθετικέ μου φίλε, να σκεφτώ καλύτερο τρόπο επαναφοράς αυτής της σελίδας στην ενεργό δράση, από την παρουσίαση του "Earth Ball Sports Tournament" των Γιαπωνέζων Paintbox. Να ξεκαθαρίσω ότι λατρεύω παθολογικά οποιαδήποτε μορφή τέχνης προέρχεται από την Ιαπωνία, από το Γκέτα Ρομπότ μέχρι τις σκηνοθετικές ασέλγειες του Sogo Ishi πάνω στους Einstürzende Neubauten, οπότε η μουσική σκηνή της συγκεκριμένης χώρας δε θα μπορούσε παρά να με ενθουσιάζει και να αποτελεί αντικείμενο εξερευνήσεων μέσα σε ένα δαίδαλο από αντισυμβατικές μουσικές εκφράσεις.<br /><br />Ήταν, που λέτε, ένας κιθαρίστας, ο Chelsea (Γιαπωνέζος είπαμε). Αυτός ο Chelsea πριν απ' τους Paintbox έπαιζε στους θρύλους του γιαπωνέζικου hardcore Death Side και στους θεούς Poison Arts, οι οποίοι αρχικά ονομάζονταν Poison, πριν τους την πέσουν για λόγους δικαιωμάτων οι γνωστοί Αμερικανοί ποζεράδες. Χαρακτηριστικό του παιξίματος του τύπου, ήταν οι υπερβολικά τεχνικοί και ακριβείς κιθαρισμοί, όχι απλώς επιμεταλλωμένοι αλλά ξεδιάντροπα μεταλλικοί, με άπειρα solos και τρομερά, άριστα εκτελεσμένα riffs, σαφώς επηρεασμένοι από το NWOBHM (παίζει αυτά να τα ακούει ακόμα ένα σωρό κόσμος στην Ιαπωνία). Αυτό το είδος παιξίματος κατάφερνε να το δέσει τέλεια με κλασσικές hardcore φόρμες, όσον αφορά στα τύμπανα, το μπάσο και τα φωνητικά, ούτως ώστε όλοι σιγά σιγά να αρχίσουν να μιλάνε για ένα νέο είδος hardcore: το Burning Spirits. Ναι, αυτή η μουσική ονομάστηκε Burning Spirits. Μόνο στην Ιαπωνία θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, ρε πούστη μου.<br /><br />Ο Chelsea, ο οποίος από την εποχή των Poison (δεκαετία του '80) ακόμα, έκανε τις πρώτες δειλές κιθαριστικές ακροβασίες του, τελειοποίησε την τέχνη του με το πέρασμα των χρόνων, ώστε έφτασε με τους Paintbox να θεωρείται, εκτός από εφευρέτης του Burning Spirits, ένας μουσικός-φαινόμενο της Γιαπωνέζικης υπόγειας σκηνής. Το αποκορύφωμα του συνθετικού και εκτελεστικού ταλέντου του θεωρείται από πολλούς το "Earth Ball Sports Tournament" του 2000, το οποίο, πέρα από αντιπροσωπευτικό δείγμα του περίεργου ιδιώματος που συζητάμε, αποτελεί και μάθημα πρωτοτυπίας και έμπνευσης για τη hardcore σκηνή παγκοσμίως.<br /><br />Από πού ξεκινάμε; Απ' τις κιθάρες. Χεβυμεταλλάδικες μέχρι παρεξηγήσεως, με θέματα που άνετα θα μπορούσαν να έχουν θέση στον επόμενο δίσκο ιταλικής μπάντας, τον οποίο θα προσκυνούσαν οι απανταχού επικάδες, μα αντ' αυτού, "χαραμίζονται" δίπλα στο "θόρυβο" των υπολοίπων απροσάρμοστων που απαρτίζουν τους Paintbox. Αρμονική συνύπαρξη γαμηστερής, πάνκικης κουλαμάρας με solos που συνεχίζουν, και συνεχίζουν, και συνεχίζουν, ώσπου τελικά ο ακροατής γλιστράει μαζί με τα δάχτυλα του Chelsea, αγκιστρώνεται στη νότα αγωνιώντας για την επόμενη, παρασυρμένος σ' ένα όργιο μελωδίας που βγαίνει τόσο φυσικά, σα να πρόκειται για τζαμάρισμα του οποίου ο δέκτης νιώθει ότι γίνεται αυτόπτης μάρτυρας. Ο λυρισμός χεράκι-χεράκι με τον τσαμπουκά προσδίδει στoυς Paintbox αυτού του δίσκου μια διαφορετικότητα ουσιαστική και κάνει κατανοήτο το γεγονός, ότι όταν χαρισματικοί εγκέφαλοι κυοφορούν ιδέες, η γέννηση θα συμβεί με κάθε κόστος, ανεξάρτητα του πόσο αυτό μπορεί να ξενίσει κάποιους "πιουρίστες". Δεν είναι τυχαίο που κάτι τέτοια φαινόμενα δεν μεταναστεύουν...<br /><br />Με τι συνεχίζουμε; Με τα υπόλοιπα. Όχι πως τσουβαλιάζονται έτσι απλά τα επιμέρους στοιχεία του "Earth Ball Sports Tournament", που περιλαμβάνουν απαράμιλλου αντι-κάλλους, βραχνιασμένα φωνητικά στα γιαπωνέζικα, γηπεδικά sing-alongs, ξεσηκωτικό rhythm section, επικά τραγούδια, οργισμένα τραγούδια, χαβαλέ και ριπές θανατερής crust σοβαρότητας εναλλάξ, ο δίσκος είναι ένα παζλ ιδεών που δίνει μια εικόνα του τι θαύματα προκύπτουν, όταν η ιαπωνική εκτελεστική δεινότητα συναντά το συναίσθημα και την επιθυμία δημιουργίας μουσικής, ικανής να μιλήσει στην καρδιά αυτών που έστω και λίγο συγκινούνται από τα αποτελέσματα της έκρηξης του hardcore, αφού αυτός ο δίσκος των Paintbox είναι ποτισμένος με τη ροπή προς το έγκλημα, που μοιράστηκαν οι Bad Brains με τους Minor Threat και τους υπόλοιπους δράστες του ριφιφί στις αρχές των '80s. Η χρήση πνευστών, όπως τρομπέτας και φλογέρας, ένω σε τόσες και τόσες μπάντες ακούγεται στην καλύτερη σαν αστείο, γίνεται εδώ με τέτοιο τρόπο ώστε δημιουργεί μια ζεστή ατμόσφαιρα πλήρους ορχήστρας, κάτι που υπόσχεται εγγυημένη ψυχική ανάταση στους έχοντες αυτιά και επικών διαστάσεων ξενέρωμα στους επιδερμικούς κριτές. Το κομμάτι "Round and Roll" ξεκινάει με σφυρίχτρα... Πιστεύω, ότι ο επίδοξος ακροατής, όχι μόνο των Paintbox, άλλα και του γιαπωνέζικου underground, πρέπει να κατανοήσει ότι μιλάμε για ανθρώπους τελείως διαφορετικούς από μας, εξωγήινους για την αντίληψή μας, που ακόμα και αυτή τη γαμημένη σφυρίχτρα στο "Round and Roll" την κοτσάρουν επειδή γυρνάει στο μυαλό τους, είναι λίθος στο οικοδόμημα της μουσικής τους, και ουδεμία σχέση έχει με Ευρωπαίους avantgarde-άδες υποκριτές ή με Αμερικανούς με όραμα που επισκιάζεται από την αμπαλίασή τους. Όλα, ακόμα και οι αδυναμίες, είναι αληθινά στην Ιαπωνία.<br /><br />Πώς τελειώνουμε; Με τις αδυναμίες. Με το θάνατο του Chelsea το 2007, ο οποίος φήμες λένε ότι έσκασε απ' το ποτό, αφυδατωμένος και τσακισμένος σωματικά. Τελειώνουμε απότομα, όπως απότομα διακόπηκε η πορεία ενός χαρισμάτικου ανθρώπου, επιβεβαιώνοντας για ακόμα μια φορά, ότι οι χαρισματικοί άνθρωποι έχουν συχνά αυτοκαταστροφικές τάσεις. Ακούστε και προσπαθήστε πρώτα να γνωρίσετε, μετά να εκτιμήσετε και τέλος να αγαπήσετε τα σκόρπια και χαμένα σε δισκοπωλεία και σε μπλογκ κομμάτια της κληρονομιάς του Chelsea, τα οποία ούτε ποτέ πρόκειται να αφυδατωθούν, ούτε κίρρωση του ήπατος να πάθουν. Κάντε του αυτή τη χάρη.<br /><br /><a href="http://www.mediafire.com/?oiwryzjmmjg">Download</a><br /><br /><a href="http://www.prankrecords.com/home.html">Prank Records</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-7571271951151473928?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>Ritualizedhttp://www.blogger.com/profile/00442303354053999465noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-27966663023671409342009-06-20T23:50:00.000-07:002009-06-21T02:46:44.838-07:00<p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/Sj3ZwsD62gI/AAAAAAAAAGo/Tn_N9qNOtVk/s1600-h/Blood+Circus+-+Primal+Rock+Therapy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 309px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/Sj3ZwsD62gI/AAAAAAAAAGo/Tn_N9qNOtVk/s400/Blood+Circus+-+Primal+Rock+Therapy.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349671362870565378" /></a></p><p>Με ένα επτάρι και ένα ep μονάχα, οι Blood Circus αποτελούν μια ζωτικής σημασίας μπάντα. Aλλωστε συγκροτήματα όπως Mudhoney και οι Nirvana. έκαναν τις πρώτες τους ζωντανές εμφανίσεις support-άροντας τους εν λόγω κύριους. Ναι για τρίτη συνεχόμενη φορά θα κινηθούμε στην grunge-y σκηνή της εποχής</p><p>Ο ήχος των Blood Circus ακολουθεί πίστα το δίπτυχο Black Sabbath/Stooges θυμίζοντας παράλληλα αρκετά συχνά τους εξαιρετικούς The Dicks. Αυτό και μόνο αρκεί για να καταλάβει κάποιος τις διαθέσεις της μπάντας. Δυστυχώς η ανταπόκριση που έλαβαν παρά το αρκετά πετυχημένο όπως όλοι γνωρίζετε προμοτάρισμα της Sub Pop, καθώς και μία περιοδεία με τους φοβερούς και τρομερούς Les thugs, δεν ήταν ενθαρρυντική και έφτασε στο σημείο να διαλύσει το σχήμα που απ’ότι φαίνεται είχε πολλά να δώσει. Αν δεν κάνω λάθος επανασυνδέθηκαν αργότερα δίχως όμως ποτέ να ηχογραφήσουν νέο υλικό. Όλα τους λοιπόν τα τραγούδια περιλαμβάνονται στο Primal Rock Therapy του 1989. Enjoy!<br /></p><p><a href="http://rapidshare.com/files/246897438/1988_primal_rock_therapy.rar">Download</a></p><p><a href="http://www.myspace.com/bloodcircus1">Blood Circus</a></p><p><a href="http://www.subpop.com/">Sub Pop</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-2796666302367140934?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-72788482235072129942009-06-20T23:14:00.000-07:002009-06-20T23:37:03.081-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/Sj3SwmzMAmI/AAAAAAAAAGg/l0Lo6Hc2DOE/s1600-h/dasdam5002313099311890.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 292px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/Sj3SwmzMAmI/AAAAAAAAAGg/l0Lo6Hc2DOE/s400/dasdam5002313099311890.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349663664876814946" /></a><br /><p></p><p>Αρχικά να ζητήσω ένα συγνώμη από τους αναγνώστες του blog για την όποια καθυστέρηση σε κείμενα. Δεν θα δικαιολογηθώ, έπαιξε μεγάλο ρόλο ο παράγοντας βαρεμάρα. Αυτά λοιπόν για εισαγωγή.</p><p>Το Mousetrap του 1989 αποτελεί την τέταρτη δουλειά των Νεουορκέζων Das Damen. Πέντε χρόνια μέτα την δημιουργία τους και κατόπιν τριών δίσκων στην ''θα τα ηχογραφήσουμε όλα'' SST, το εν λόγω άλμπουμ κυκλοφορεί στην φημισμένη Twin Tone.</p><p>O ήχος των Damen παραμένει μέχρι και σήμερα μοναδικός. Ελαφρώς μεταλλικός, αρκούντως ψυχεδελικός και κυρίως ποτισμένος από την αλλαγή πορείας που έδωσαν οι Replacements στο punk της εποχής ξεθάβωντας ακόμη παλιότερα πράγματα, αποτελεί μάλλον το αντίπαλο δέος των Dinosaur jr. Και τι εννοώ δηλαδή με αυτό : κιθάρες, κιθάρες, κιθάρες (ok, με μπόλικες ευαισθησίες βέβαια), ιδανικός πρόπομπος του grunge δηλαδή. Μην φανταστείτε βέβαια ιδιαιτέρως σκληρές καταστάσεις, απλώς ρε γαμώτο σε κάνει να απορείς πως στο καλο κατέληξε το σημερινό indie rock σε αυτήν την άνευρη εκδοχή του, αν αναλογιστείς πάντα το ηλεκτρισμένο παρελθόν του. Μάλλον θα έχουν κουράσει βέβαια αυτοί οι παραλληλισμοί οπότε το κόβω εδώ.</p><p><a href="http://rapidshare.com/files/246884736/mousetrap.rar">Download</a> </p><p><a href="http://www.myspace.com/dasdamenfansite">Das Damen</a></p><p><a href="http://www.twintone.com/">Τwin Tone</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-7278848223507212994?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-56086356490796315592009-03-26T16:47:00.001-07:002009-03-26T17:13:05.580-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/ScwaDeIVRhI/AAAAAAAAAGY/M7lWhnhVRaM/s1600-h/mansun-six.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/ScwaDeIVRhI/AAAAAAAAAGY/M7lWhnhVRaM/s400/mansun-six.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317653906947655186" /></a><br /><br /><p>O 2ος δίσκος των Mansun αποτελεί ένα τεράστιο ερωτηματικό στην ιστορία της μουσικής βιομηχανίας ή και τι να πω, ίσως στο δικό μου κεφάλι μονάχα. Ο πρώτος δίσκος είναι μια γοητευτική μίξη της brit pop με το glam και την ψυχεδέλεια, ο τρίτος ένας απλός, μεστός ποπ δίσκος, και ο ακυκλοφόρητος τους ονόματι Kleptomania ένα συμπαθητικό φινάλε με συνηθισμένες δομές. Κάποιος ακούγοντας και μόνο τις λέξεις brit pop θα μπορούσε να διαγράψει τον δίσκο σαν να μην υπήρχε ποτέ. Το ξέρω, ίσως και γω σήμερα να αντιδρούσα έτσι.</p><p> Η αλήθεια είναι πως το Six το ανακάλυψα ξανά σήμερα. Πρέπει να είναι η έννατη ή δέκατη φορά που μου συμβαίνει. Και κάθε φορά ρε γαμώτο, ξεπηδούν τα ίδια συναισθήματα. Ίσως με μία μικρή δόση δέους παραπάνω. Ναι δέος, να μια καλή λέξη για να ξεκινήσω να περιγράφω. Αλλα και πάλι , ώρες ώρες δείχνει τόσο απίστευτα ξέκωλο που αδυνατώ να κατανοήσω την πηγή αυτού του συναισθήματος. Ε και τα μούτρα τους εδώ που τα λέμε, δεν σε προδιαθέτουν και για τις μεγαλύτερες καλλιτεχνάρες αυτού του πλάνήτη. Όμως...<br /></p><p>Ωραία ας τα πάρουμε απ’την αρχή. Bρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και έχεις κυκλοφορήσει έναν δίσκο όπου έβγαλε 7 (!) hit singles με το ένα να παίζεται σε αρρωστημένο βαθμό παντού. Μπαίνεις στο στούντιο σαν ένα απλό προιόν του hype και λες θα συνεχίσουμε στην ίδια φάση και ποιος ξέρει, μπορεί να γίνουμε οι νέοι U2 (κοινότοπο πλέον, ναι και τότε και πάντα). Αλλά έχεις ταλέντο ρε πούστη. Κάτω απ’τα άθλια hipster-αδικα κουρέματα και την χαζή προώθηση που έχεις φάει ηθελημένα, ξέρεις πως είσαι κάτι άλλο, κάτι πολύ πιο προσωπικό ικανό να αγγίξει και τον πλέον απαιτητικό μουσικό, ή για να το γενικεύσουμε, κάθε άνθρωπο με μεράκι και γούστο ενός a) επιπέδου. Έχεις φάει τα μούτρα σου όμως. Το ντεμπούτο σου έχει μία ποιότητα μα η υπερπροβολή σου και μόνο την θυσιάζει.  </p><p>Προσπαθώ να μπω στο κεφάλι του Paul Draper μα και της υπόλοιπης μπάντας τόση ώρα. Να καταλάβω τι είχε σκεφτεί πίσω απ’την δημιουργία ενός εκ των καλύτερων δίσκων της δεκαετίας του ’90. Προσπαθω να καταλάβω που σκατά βρήκε τόση έμπνευση μαζεμένη ώστε να δέσει το prog rock της των ‘70ς (Television, Cancer) το glam rock (single Version του Six), το art punk (Being a girl), την όπερα (Witness to a murder) και τέλος, τους τόνους ευκολομνημόνευτων μελωδιών(όπου ένα τραγούδι είναι ικανό να γράψει δίσκο ολόκληρο υπό φυσιολογικές συνθήκες). Α και που’στε, όλα αυτά καβαλώντας το βαγόνι της ορθώς αμφισβητούμενης brit pop. Εντάξει δεν λέω, οι Radiohead έριξαν την ιδέα στο τραπέζι, oι Ultrasound μάλλον ξεχάστηκαν και οι Verve πάσχιζαν να γίνουν ανεπιτυχώς κάτι που ποτέ δεν ήταν, εσύ όμως ρε γαμώτο το παίρνεις και το τελειοποιείς. Φτίαχνεις κάτι τόσο απερίγραπτα μεγαλείωδες και του πατάς μια στάμπα που απορεί κανείς πως ξεθώριασε 10 χρόνια μετά... Καλά με οκτάλεπτα τραγούδια και ένα στιχουργικό concept βασισμένο στον Marx, λογικό μου ακούγεται το παίρνω πίσω. Aκούω τώρα το Βlown it. Με έχει στοιχείωσει τι να πω, θα καταντήσω πιο γραφικός απ’ότι μπορεί να φαίνομαι ήδη.<br /></p><p>Πολλοί θα απομακρυνθούν εύκολα από μία τέτοια περιγραφή. Άλλοι πάλι θα σπεύσουν να ακούσουν από περιέργεια και θα έχουν παρόμοια κατάληξη. Είμαι πεπεισμένος όμως πως το Six πέρα απ’την φαινομενική αφέλεια που κυνηγά τόσο καιρό το όνομα των Mansun, είναι ένας γαμημένα αριστουργηματικός δίσκός. Είναι το άλμπουμ που σε όποια μουσική φάση και αν βρίσκομαι θα με καθηλώσει όπως την πρώτη φορά που το άκουσα ανήμπορος να αντιδράσω. Με πείθει πως θα νιώσω πάλι το ίδιο σε λίγα χρόνια (;) όταν θα το ξαναξεθάψω. Είναι σύντροφος ζωής.<br /></p><p>Νοbody cares when you’re gone…<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-5608635649079631559?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-1881999267751729252009-03-04T14:05:00.000-08:002009-03-04T14:29:54.696-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/Sa79V5ed0QI/AAAAAAAAAGA/vkP0sTDGM0A/s1600-h/Swallow+-+Swallow+Front.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 170px; height: 175px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/Sa79V5ed0QI/AAAAAAAAAGA/vkP0sTDGM0A/s400/Swallow+-+Swallow+Front.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309459563364077826" /></a><br /><br /><p>Γνωρίζουμε τις πέντε, έξι, άντε επτά μπάντες του ''grunge'' και τρέχουμε να το καλουπώσουμε ως ιδίωμα. Η αλήθεια είναι πως οι ίδιοι μουσικοί που απαρτίζουν τις πέντε, έξι, άντε επτά μπάντες που λαμβάνουν καθολική αναγνώριση θα μας έλεγαν πως θα έπρεπε να θεοποιήσουμε πρώτα τον μισό κατάλογο της Amphetamine Reptile, τους αφανείς ήρωες της hardcore σκηνής όπως Dicks, Flipper, Μdc και στην συνέχεια τους προπάτορες της τοπικής μουσικής σκηνής του Seattle, δηλαδή τους U-men, Skin Yard, Bundle of Hiss και ο κατάλογος συνεχίζεται. Το alternative rock της εποχής μπορεί να γιγαντώθηκε επί εποχής Sub Pop πολλοί όμως έμειναν στην απέξω. Για άλλους αυτό είναι κάτι θεμιτό ενώ για κάποιους άλλους που δείχνουν να μην ενδιαφέρονται και ιδιαίτερα, κάτι το συνηθισμένο.<br /></p><br />Oι Swallow είναι ακόμη μία σπουδαία μπάντα που δεν τα κατάφερε, σε εμπορικό τουλάχιστον επίπεδο (το παλεύει ακόμη βέβαια, δείτε τα links που συνοδεύουν το κείμενο). Το ντεμπούτο τους που παρουσιάζουμε εδώ, είναι ένα σχεδόν αριστουργηματικό rock'n roll μανιφέστο. Με ήχο πολύ κοντά στους συντοπίτες τους Mudhoney και garage/punk πινελιές που φέρνουν στο μυαλό σπουδαίες μπάντες όπως τους Union Carbide Productions, αποτελεί το ιδανικό backround για έναν τύπο που θέλει να μπεκροπίνει ακόμα και στην τουαλέτα. Οk, μάλλον υπερβάλλω γιατί αντλώ έμπνευση από προσωπικές εμπειρίες... όπως και να χει, τραγούδια σαν τα ''Coffin'', ''Ζοο'' &amp; ''Cold'' με κάνουν να θέλω να ζήσω την πιο ξέφρενη ζωή, ενώ άλλα όπως το ''Hard'' με σοβαρεύουν ξαφνικά και λέω να αρχίσω να νοικοκυρεύομαι για να μην καώ εντελώς.<br /><br /><p>Συνηθίζω να μην λέω πολλά αλλά συγνώμη, εσείς πιστεύετε ότι τέτοιοι δίσκοι σηκώνουν ανάλυση;</p><p><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/Sa8AFQcZcWI/AAAAAAAAAGI/kDPn2bpd88E/s400/swallow.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309462576006525282" /></p><p>Εντάξει λοιπόν.</p><p><a href="http://rapidshare.com/files/205395589/_1988__Swallow_-_Swallow.rar">Download</a><br /></p><p><a href="http://www.myspace.com/swallowplease">Swallow</a></p><p><a href="http://www.flotationrecords.com/">Flotation</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-188199926775172925?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-30396307272448229012009-02-25T10:46:00.001-08:002010-03-23T06:43:07.468-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_BlMVQ2eSRtg/SmSPDHqGy2I/AAAAAAAABDE/aCPaquevAq0/s320/Kafka+Prosess+-+Ingen+Fattige+Ingen+Rike.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 288px; height: 288px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_BlMVQ2eSRtg/SmSPDHqGy2I/AAAAAAAABDE/aCPaquevAq0/s320/Kafka+Prosess+-+Ingen+Fattige+Ingen+Rike.jpg" border="0" alt="" /></a>Το νορβηγικό hardcore γαμάει! Δεν ξέρω πώς στο διάολο το καταφέρνουν αυτοί οι Νορβηγοί, αλλά έχουν ένα ολότελα δικό τους στυλ που κάνει μπαμ από χιλιόμετρα. Πραγματικά δε μπορώ να το εξηγήσω. Μάλλον οφείλεται σε μια περίεργη χρήση της μελωδίας, ή στον τρόπο που συγχρονίζουν τις κιθάρες τους, τι να πω, το παίξιμό τους πάντως είναι αναγνωρίσιμο και μοναδικό, και αυτό είναι κάτι που χαρακτηρίζει όλες τις νορβηγικές μπάντες που έχω ακούσει, ανεξαρτήτως εποχής που έδρασαν, από τους πρωτομάστορες Svart Framtid μέχρι τους πιο πρόσφατους Kolokol. <br /><br />Οι Kafka Prosess δημιουργήθηκαν αμέσως μετά τη διάλυση των Svart Framtid με την προσθήκη του drummer των Bannlyst (επίσης μια από τις πρώτες σκανδιναβικές hardcore μπάντες) στα εναπομείναντα μέλη των δεύτερων, και μέσα στη σύντομη δίχρονη ζωή τους, ηχογράφησαν ένα demo, ένα split με τους Άγγλους Disorder (τον καιρό που είχαν εγκατασταθεί στη Νορβηγία) και κάποια κομμάτια για διάφορες συλλογές. Η Skuld Releases, λοιπόν, τα μάζεψε όλα αυτά, και το 2000 τα επανακυκλοφόρησε ως "Ingen Fattige, Ingen Rike" ("Ούτε φτωχός, ούτε πλούσιος"). <br /><br />Συνθετικά, οι Kafka Prosess συνέχισαν από κει ακριβώς που σταμάτησαν οι Svart Framtid και προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα όσον αφορά στη διαμόρφωση της ηχητικής σφραγίδας της σκηνής. Με αμείωτη επιθετικότητα και ρυθμούς γρήγορους, αλλά και mid-tempo, στα τραγούδια τους, με φαρμακερά φωνητικά, με ευφυία στις εναλλαγές και στις δομές και με αυτές τις απίθανες καρανορβηγικές κιθάρες, έφτιαξαν μουσική σκοτεινή και επιβλητική που δεν τολμάω να συγκρίνω με οτιδήποτε άλλο παιζόταν τότε. Πολλά προσφέρει στην ατμόσφαιρα του δίσκου και η τελείως πρωτόγονη και σκατά παραγωγή που χαρίζει στις συνθέσεις των Kafka Prosess το απαραίτητο χύμα και βίαιο touch, συνθέσεις σκέτη περιπέτεια, όπου βασανιστικά, αργά περάσματα διαδέχονται κουλές ροκεντρολιές και τούμπαλιν, με απόλυτη φυσικότητα σε θέμα ροής. Φανταστικοί σε όλα τους, ακόμα και στους στίχους υποθέτω, τους οποίους δεν καταλαβαίνω, αφού ειναι στα νορβηγικά, αλλά λαμβάνοντας υπόψιν τις πεποιθήσεις και το έργο των Svart Framtid και του υπόλοιπου συναφιού, μάλλον έχουμε να κάνουμε με επιθέση σε θρησκείες, κοινωνίες κλπ., σε μια χώρα και μια εποχή που τέτοιες επιθέσεις σήμαιναν ακόμα κάτι.<br /><br />Τα βραχύβια συγκροτήματα είναι συνήθες φαινόμενο της νορβηγικής σκηνής και οι Kafka Prosess δεν ξεφεύγουν απ' τον κανόνα αφού, όπως αναφέρθηκε, διέλυσαν το 1987, δύο χρόνια μετά τη δημιουργία τους, λόγω διαφωνιών περί μελλοντικής μουσικής κατεύθυνσης της μπάντας. Ο τραγουδιστής Gunnar, και ιδιοκτήτης της πιο γνωστής νορβηγικής hardcore εταιρείας, X-Port Plater, συνέχισε με τους θεούς So Much Hate, ενώ τα υπόλοιπα μέλη σκόρπισαν σε διάφορες μπάντες, hardcore και μη. Παρόλαυτα πρόλαβαν να αφήσουν πίσω τους έργο αξιοζήλευτης ποιότητας και να μνημονεύονται σήμερα ως ένα απ' τα σημαντικότερα ονόματα που γέννησε η ευρωπαϊκή σκηνή. Λίγο φλώρικη πρόταση για τον επίλογο, αλλά έτσι είναι, παιδιά.<br /><a href="http://rapidshare.com/files/192467202/Kafka_Prosess_-_Ingen_Fattige.rar"><br />Download</a><br /><br /><a href="http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendID=205154679">Kafka Prosess</a><br /><a href="http://www.skuldreleases.de/"><br />Skuld Releases</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-3039630727244822901?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>Ritualizedhttp://www.blogger.com/profile/00442303354053999465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-57417596626233491632009-02-24T07:11:00.001-08:002009-02-24T10:18:49.668-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://vibrationsofdoom.com/test/test2/covers/Hellbastard-HFID.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://vibrationsofdoom.com/test/test2/covers/Hellbastard-HFID.jpg" border="0" alt="" /></a>Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι όσοι αποφάσισαν να μπλέξουν το punk με το metal στα μέσα της δεκαετίας του οδγόντα χωρίστηκαν (σκόπιμα ή όχι) σε τρία στρατόπεδα: σε αυτούς που σχημάτισαν το δεύτερο κύμα του hardcore και, είτε ανέλαβαν τη διαφύλαξη και διατήρηση της βίας στη σκηνή (βλ. Cro-Mags και Agnostic Front), είτε κυνήγησαν την εμπορική αναγνώριση χωρίς επιτυχία (D.Y.S., Gang Green), στους μεταλάδες που γέννησαν τον όρο "crossover" και αντιμετώπισαν ανάμεικτες αντιδράσεις από τα metal ακροατήρια (S.O.D., Nuclear Assault κλπ.) και, τέλος, στους υπόγειους πάνκηδες, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους προαναφερθέντες καιροσκόπους, παρουσίασαν δουλειές που αποστασιοποιήθηκαν από το φανατισμό, την έλλειψη ουσίας και τη γενικότερη χαζομάρα που έδερνε κοινό και συγκροτήματα του χώρου. Χαρακτηριστικότερο και ευρέως γνωστό (σήμερα) παράδειγμα τέτοιας μπάντας αποτέλεσαν οι μέγιστοι Amebix. <br /><br />Έτσι, χωρίς να πάρεις χαμπάρι ανυποψίαστε αναγνώστη, φτάνουμε στη γέννηση του crust, για την οποία υπεύθυνοι θεωρήθηκαν οι Amebix (κάποιοι, προφανώς πάνκηδες, υποστηρίζουν ότι οι Amebix έπαιξαν και το πρώτο death metal ever). Και εκεί που το, αβάφτιστο ως τότε, ιδίωμα έβρισκε τους πρώτους εκφραστές του, τρεις απ' αυτούς σχημάτισαν τους Hellbastard και κυκλοφόρησαν το "Ripper Crust" demo, χαρίζοντάς του όνομα. Βαθιά επηρεασμένη από Amebix, τόσο μουσικά, όσο και στο concept, η μπάντα απ' το Newcastle αγνοήθηκε εγκληματικά από αυτούς που, ούτως ή άλλως, σιχαινόταν και αγκαλιάστηκε αυτομάτως απ' το σκληροπυρηνικό punk κοινό που είχε επιζήσει της αμερικάνικης επέλασης των αρχών των 80's, ένα κοινό παρόμοιο με αυτό που, ως και σήμερα, συνεχίζει να αντιστέκεται στα πολλαπλά κύματα των αμερικανικών επιθέσων.<br /><br />Το "Heading For Internal Darkness" του 1988 κυκλοφόρησε από την πανάγνωστη Meantime Records και μπορεί να ακούγεται σα μουσειακό είδος, αφού κουβαλάει το στίγμα μιας τεχνοτροπίας που πλέον βρωμάει ναφθαλίνη, παρόλαυτα προκαλεί το νοσταλγικό, αλλά παράλληλα άκρως πορωτικό στο εδώ και στο τώρα, συναίσθημα που νιώθει ένας π.χ. τηλεορασάκιας όταν βλέπει επαναλήψεις των "Απαράδεκτων": ξέρει, και καταριέται ως ένα βαθμό, ότι δεν πρόκειται να ξαναβγούν τέτοια πράματα, γεγονός το οποίο αποδίδει στα χαρακτηριστικά του "τότε" και που "σήμερα" έχουν εκλείψει, μα ταυτόχρονα απολαμβάνει στο έπακρο τη διαχρονικότητα του έργου, αφομοιώνοντας (και πάλι) την, ανθεκτική στο πέρασμα των καιρών, ουσία του. Μια ουσία/τεχνοτροπία που στη συγκεκριμένη περίπτωση αποδίδεται με λυσσαλέο κοπάνημα και punk αμεσότητα, πλαισιωμένη με κοινωνικούς/οικολογικούς στίχους και μήνυμα ("Nazis Killed", "Death Camp"). Περισσότερο Slayer-ικοί παρά Frost-όκαυλοι, όπως οι συμπατριώτες τους Amebix, οι Hellbastard ακομπλεξάριστα προσάρμοσαν τίγκα-metal πατέντες, όπως πλήκτρα και μελωδίες, στις δικές τους ανάγκες, χωρίς να πέφτουν στην παγίδα της ξενέρας που συνεπάγεται τις περισσότερες φορές η χρήση τους. Τα riffs είναι πιο παλιοί Slayer κι απ' τους παλιούς Slayer, ενώ τα drums ακροβατούν θαυμάσια μεταξύ υπολογισμένης metal αγριάδας και punk ατσουμπαλιάς. Τα φωνητικά καθηλώνουν, αφού μιλάμε για πάνκικο φτύσιμο/ξέρασμα/ουγκ, πάντα με καρασάπιο echo, trademark που χρησιμοποιήθηκε και από άλλα συγκροτήματα της σκηνής. <br /><br />Ο δίσκος ρέει άψογα και κρατάει τον ακροατή σε εγρήγορση, ενώ κρύβει διάφορες γαμηστερές λεπτομέρειες, όπως γυναικεία μιλητά φωνητικά, κλεμμένo riff από Metallica και του κόσμου τα απαρχαιωμένα εφέ, που φέρνουν αβίαστα χαμόγελα μιας περίεργης, και σχεδόν ανεξήγητης, ευχαρίστησης. Το πιο σημαντικό όμως, και αυτό που κάνει τους τότε Hellbastard ξεχωριστούς, είναι ότι πρόκειται για μουσικούς που βίωναν τον αναρχικό τρόπο ζωής και υιοθέτησαν τις αρχές του, κι έτσι κατάφεραν να μεταδώσουν τα ερεθίσματα αυτά σε συνθετικό επίπεδο και όχι μόνο σε στιχουργικό. Η επιμετάλωση, ή γενικότερα η μεταμόρφωση, ενός ιδιώματος με βαριά φιλοσοφική κληρονομία, επομένως, δεν οδηγεί απαραίτητα στην καταστροφή του, αλλά μπορεί και να το διαδώσει αλλαγμένο στη μορφή, μα απαράλλαχτο στο νόημα του, όπως ένα μήνυμα που παραμένει το ίδιο σε όσες διαφορετικές γλώσσες κι αν ειπωθεί. <br /><br /><a href="http://www.mediafire.com/?yjljmzdqy1z">Download</a><br /><br /><a href="http://www.myspace.com/rippercrust">Hellbastard</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-5741759662623349163?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>Ritualizedhttp://www.blogger.com/profile/00442303354053999465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-9326632893927893172009-02-20T09:13:00.000-08:002009-02-20T11:41:39.618-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i16.photobucket.com/albums/b49/zmajche/cover-11.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 240px;" src="http://i16.photobucket.com/albums/b49/zmajche/cover-11.jpg" border="0" alt="" /></a> Όποιος από σας σκάσει έστω και το παραμικρό γελάκι για το όνομα της μπάντας, θα βρει ατιμωτικό θάνατο απ' το σπαθί του σαμουράι, αφού τα πράματα κάθε άλλο παρά για γέλια είναι. Βλέπετε, οι γιαπωνεζόφιλοι συνήθως αναλώνονται σε artsy παπαριές, κι έτσι μοιραία χάνουν το νόημα που, ως γνωστόν, βρίσκεται στα hardcore, death και grind καταγώγια της σκηνής, απ' όπου προέκυψε κι αυτό εδώ το διαμαντάκι του 2001.<br /><br />Ανακάλυψα το ντεμπούτο των Muga πριν καιρό, αφού μετά από αρκετό ψάξιμο είχα καταφέρει ν' ακούσω τη συλλογή "Japanese Assault" που είχε κυκλοφορήσει η Relapse, χάρη στην οποία ανακάλυψα και τους Swarrrm (άλλη πονεμένη ιστορία από κει...), και, μα τον Κουροσάβα, κάθε φορά που το βάζω να παίξει εκπλήσσομαι από την ενέργειά του και τη μουσική του αρτιότητα. Οι Muga είναι άτομα διαβασμένα, με υψηλή αισθητική και ταλέντο, που διακρίνονται στο πόσο εύστοχα συρράπτουν τις επιρροές τους που εκτείνονται σ' ένα, όχι ιδιαίτερα ευρύ, μα πρόσφορο για δημιουργία πεδίο. Κάνουν το χαβά τους με τις σκοτεινές μελωδίες των His Hero Is Gone και τα επικά, καλπάζοντα riffs των Catharsis και χρησιμοποιούν εναλλαγές διαβολεμένου d-beat με αργούς, πένθιμους ρυθμούς, κάνοντας το crust τους γλυκό σα μέλι, ενώ παραμένουν νευρώδεις και χωσιματίες. Η γιαπωνέζικη διαστροφή στις συνθέσεις είναι παρούσα, με αποτέλεσμα απόκοσμα vibes να συνοδεύουν κάθε στιγμή της ακρόασης του album, όσο κοίνα και να ακούγονται τα επιμέρους στοιχεία τους. Χαρακτηριστικά βροντερά σκασίματα, κλασσικομεταλάδικες ακουστικές τσόντες και φοβερός, καθαρός μα καθόλου φλώρικος, ήχος συμπληρώνουν την εικόνα του αποκαλυπτικού αυτού hardcore δίσκου, που κερδίζει επάξια τη θέση του ανάμεσα στο "Fifteen Counts Of Arson", το "Nightmares" και το "Samsara". Χωρίς ίχνος υπερβολής.<br /><br />Να τονιστεί ότι τα φωνητικά είναι κάτι το απίστευτο, δύο διαφορετικές χροιές (αντρική και γυναικεία) και όχι απλά διαφορετικά ουρλιαχτά, αλληλοπλαισιώνονται άψογα, τραγουδώντας αποκλειστικά στα γιαπωνέζικα, τα οποία είναι και γαμώ τις γλώσσες για τέτοιες δουλειές. Ιδιαίτερα σε κάποια σημεία, η τύπισσα χώνεται τόσο άρρωστα που ανατριχιάζω.<br /><br />Αν νιώθετε ότι η όλη φάση του neo-crust σας αφορά και έχετε χορτάσει Αμερικάνους, Ισπανούς και Σκανδιναβούς, τότε η ακρόαση του ντεμπούτου των Muga οφείλει να γίνει η επόμενη προτεραιότητά σας. Άντε και καλό καρναβάλι!<br /><br /><a href="http://www.mediafire.com/?2tzmd0mbb1t">Download</a><br /><br /><a href="http://muga.nomasters.com/zero.htm">Muga</a><br /><a href="http://putridfilth.com/"><br />Putrid Filth Conspiracy</a><br /><br />PS: Για την ιστορία και τυχόν εδιαφερόμενους, η μπάντα κυκλοφόρησε πέρυσι το δεύτερο δίσκο της "There Is Nothing Eternal Exists" (δεν ξέρω κατά πόσο στέκει συντακτικά αυτός ο τίτλος) από την Darma Records, απ' τον οποίο δυστυχώς λείπει η τραγουδίστρια (ή ό,τι ήταν αυτό το πράγμα τελοσπάντων), ενώ είναι πιο αργός και περισσότερο πολύπλοκος και ακουστικός απ' το "Muga". Προτείνεται ανεπιφύλακτα επίσης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-932663289392789317?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>Ritualizedhttp://www.blogger.com/profile/00442303354053999465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-30050868868456552942009-02-18T10:26:00.000-08:002009-02-18T10:32:14.683-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://assets.mog.com/amg/pop/cov200/drk500/k553/k55324r25zn.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://assets.mog.com/amg/pop/cov200/drk500/k553/k55324r25zn.jpg" border="0" alt="" /></a>Η hardcore punk κίνηση των αρχών της δεκαετίας του οδγόντα λειτούργησε, σε πρώτη φάση έστω, ακολουθώντας το μοντέλο "πόλη-σκηνή" (πώς λέγανε "πόλη-κράτος" παλιότερα). Από τις πολυάριθμες πόλεις-σκηνές με συναρπάζει περισσότερο αυτή που άνθισε στο Austin του Texas, με κυριότερους, ίσως και μοναδικούς, εκπροσώπους, τους MDC, τους Dicks και τους Big Boys. <br /><br />Η γοητεία της συγκεκριμένης σκηνής δεν έγκειται μόνο στο παράδοξο και αντιδραστικό, σε σχέση με το macho ιδεώδες της υπόλοιπης hardcore κοινότητας, της ιδιοσυγκρασίας των frontmen που την εκπροσώπησαν (όλοι δηλωμένοι ομοφυλόφιλοι που εμφανίζονταν συχνά με γυναικεία ρούχα στα live), ούτε στο πρωτοποριακό πάντρεμα του punk με άλλα είδη μουσικής, που άκρως επιτυχημένα εισήγαγαν με το πέρασμα του χρόνου οι Dicks και οι Big Boys στους δίσκους τους. Αυτό που κυρίως ξεχώρισε τη σκηνή του Austin ήταν μια punk νοοτροπία που έφτυνε στα μούτρα τα στερεότυπα της ευρύτερης σκηνής, δεν υπάκουε τον κανόνα της έλλειψης κανόνων όταν δε τη βόλευε, δεν μπορούσε να οριστεί και δεν έδινε δεκάρα για δόγματα και κώδικες. Ήταν η punk νοοτροπία που αδιαφορούσε ακόμα και για τον ίδιο της τον εαυτό, ήταν το απόλυτο punk. <br /><br />Ηχητικά ντοκουμέντα του απόλυτου punk των Big Boys υπάρχουν μπόλικα, αφού η μπάντα υπήρξε αρκετά παραγωγική στα πέντε χρόνια ζωής της ('79-84), κυκλοφορώντας τρία lp's, ένα ep και ένα θρυλικό live split με Dicks. Το "Lullabies Help The Brain Grow" του 1983, ως προ-κύκνειο άσμα των Big Boys, συνδυάζει τέλεια τη hardcore punk ωμότητα των πρώτων ημερών τους με την ξεδιάντροπη χρήση funk στοιχείων, που έγιναν το σήμα κατατεθέν της μουσικής τους, αυτού του εκρηκτικού μείγματος που αργότερα αντέγραψαν εξίσου ξεδιάντροπα οι Red Hot Chilli Peppers, με αποτέλεσμα να γεμίζουν ολόκληρα στάδια σήμερα. Το hardcore funk (!) των Big Boys υπήρξε επιθετικό χωρίς να σφίγγεται, διασκεδαστικό χωρίς να ντρέπεται, ανέμελο χωρίς να χάνει την ουσία του, με άκρατη χρήση πνευστών και με χοροπηδηχτές μπασογραμμές να οργιάζουν, φλερτάροντας ακόμα και με κάτι που σήμερα είναι γνωστό ως noise rock. <br /><br />Αντί να τονίσω τη σπουδαιότητα της κυκλοφορίας και τη δεδομένη επιδραστικότητα των Big Boys στους μεταγενέστερους ή να σας προτρέψω να αποκτήσετε με κάθε τίμημα τη δισκογραφία τους ("The Skinny Elvis"/"The Fat Elvis") που εύκολα βρίσκεται χάρη στην Touch And Go, θα προτιμήσω να κλείσω το κείμενο με την προτροπή του τραγουδιστή Randy "Biscuit" Turner στο κοινό μετά από κάθε συναυλία, καθώς αυτή η μικρή πρόταση συνοψίζει το ήθος και το νόημα που είχε (ή θα έπρεπε να είχε) ολόκληρη η hardcore punk κοινότητα του τότε: "Now, you go start your own band."<br /><br /><a href="http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendID=42794955">Big Boys</a><br /><br /><a href="http://www.touchandgorecords.com/">Touch And Go</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-3005086886845655294?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>Ritualizedhttp://www.blogger.com/profile/00442303354053999465noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-79148010285245949772009-02-16T07:36:00.001-08:002009-02-16T07:52:16.195-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.interpunk.com/itemimages2/11326.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://www.interpunk.com/itemimages2/11326.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br />Η Ebullition records αποτελεί έναν ακόμη ακρογωνιαίο λίθο στην εξάπλωση του post-hardcore της δεκαετίας του '90. Η πρώτη μου επαφή με τον ήχο της εταιρείας έγινε μέσω των σκληροτράχηλων Εconochrist, ενός συγκροτήματος που πολλοί σπεύδουν να χαρακτηρίσουν ως τους Αμερικάνους ''Crass'' (τo αν συμφωνούμε ή όχι δεν έχει καμμία σημασία). Η αλήθεια είναι πως στις τάξεις της, θα βρει κανείς συγκροτήματα του διαδεδομένου, πλέον, screamo ήχου, όπως οι ''Ampere'' και οι σαφώς πιο ακραίοι ''Orchid &amp; ''Τhis Machine Kills''. Όλως παραδόξως λοιπόν, η Ebullition συνεχίζει να είναι ενεργή διατηρώντας μάλιστα ένα μυθικών διαστάσεων back catalogue/distro με άπειρα καλούδια τα οποία δεν περιορίζονται σε γνώριμους, για τις επιλογές της εταιρείας, ήχους.<br /><br />Οι Yaphet Kotto είναι το πραγματικό emocore. Μακρυά από εμπορικές σκοπιμότητες, προβλέψιμες δομές και ανούσια μοιρολόγια, η μουσική που συνθέτουν είναι ειλικρινής, περιπετειώδης και άκρως συναισθηματική. Αν οι δυναμικές εκφράζουν προσπάθεια νεωτερισμού και τα μακρόσυρτα ορχηστρικά μέρη, μαρτυρούν βαρεμάρα απ'το χιλιόμετρο, οι τύποι δείχνουν να κερδίζουν το παιχνίδι. Για ποιόν λόγο; Πολύ απλά επειδή όλες αυτές οι συνθετικές τεχνοτροπίες, αποκτούν στα χέρια τους μία άλλη αξία και δείχνουν να ωφελούν τις συνθέσεις πάρα να τις βλάπτουν. Άρτιοι παίκτες, τέλειες ιδέες, πραγματικοί καλλιτέχνες που εκφράζονται μέσω της μουσικής τους. Τραγούδια όπως τα ''Past on the stairs'' &amp; ''The constant Ringing'' με έχουν στοιχειώσει εδώ και καιρό. <br /><br /><p>Η μπάντα είναι διαλυμένη εδώ και λίγα χρόνια έχοντας μια κληρονομία τριών στούντιο δίσκων, με τον τελευταίο να παρουσιάζεται εδώ. Οποιοσδήποτε αποφασίσει να ασχοληθεί με την περίπτωση τους, θα καταλάβει ευθής εξαρχής την επιθυμία τους για πρόοδο στο μικρό διάστημα που παρέμειναν ενεργοί. Όλοι συνεχίζουν σε νέες μπάντες (Look Back and Laugh, Moralyson) με αρκετά διαφορετικό ήχο απ'ότι θα περιμέναμε. Ίσως αυτό να αποτελεί μία δήλωση του πόσο διαφορετικοί ύπηρξαν οι Yaphet Kotto. We bury our dead alive?<br /></p><p><a href="http://www.blogger.com/www.myspace.com/yaphetkottorip">Yaphet Kotto</a></p><p><a href="http://www.ebullition.com/">Ebullition</a></p><p><a href="http://rapidshare.com/files/198556891/we_bury_our_dead_alive.rar">Download</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-7914801028524594977?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-86969109694971498682009-02-15T14:01:00.000-08:002009-02-15T14:20:13.955-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://b6.ac-images.myspacecdn.com/00591/68/40/591500486_l.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 357px; height: 353px;" src="http://b6.ac-images.myspacecdn.com/00591/68/40/591500486_l.gif" border="0" alt="" /></a><br />Το ντεμπούτο των Chemical People ήταν μία από τις τελευταίες μου αγορές. Το βρήκα κυριολεκτικά καταχωνιασμένο σε ένα τοπικό δισκάδικο με την τιμή στο οπισθόφυλλο να αναγράφεται πεισματικά σε δραχμές! <br /><br />Το ''So sexist'' κυκλοφόρησε το 1988 στην Cruz records (θυγατρική εταιρεία της SST στην oποία κυκλοφόρησε σχεδόν όλο το back catalogue των Skin Yard μεταξύ άλλων). Οι πιο παρατηρητικοί θα έχουν ήδη μυριστεί την απουσία του εξώφυλλου το οποίο για λόγους αισθητικής (και μόνο) αποφάσισα να μην το ποστάρω. Ναι με ένα απλό googl-αρισμα θα καταλάβει κανείς την φρικωδία του θεάματος. Όπως και να χει, ας αφήσουμε τα διαδικαστικά και ας μπούμε στο ζουμί.<br /><br />Ας μεταφερθούμε τώρα, τρία χρόνια πριν το πολυεθνικό breakthrough της κοχλάζουσας indie rock πραγματικότητας : οι προθέσεις (σχετικά πιο) αγαθές, η σκηνή (σχετικά πιο) υγιής, οι πειραματισμοί (σχετικά πιο) συγκρατημένοι και η προυπόθεση για έναν καλό δίσκο είναι η παντελής απουσία fillers.. Έτσι λοιπόν θα περιοριστώ στα απαραίτητα δίχως να προβώ σε ανούσιες αναλύσεις για μία ανέμελη σχεδόν εποχή. Όποιος γουστάρει μεταγενέστερους Descendents, τους φοβερούς Καναδούς The Nils και ακόμη πιο πρόσφατα power pop σχήματα όπως oι Doughboys (οι αναφορές δεν είναι τυχαίες, ψάξτε το) θα βρεί εδώ την υγειά του. Η διασκευή σε Kiss δεν έχει αρνητικές παρενέργεις τελικά...<br /><br />Go Chemical or die dorkface!<p><a href="http://rapidshare.com/files/198533205/So_sexist_.rar">Download</a><br /></p><p><a href="http://www.blogger.com/www.myspace.com/chemicalpeople">Chemical People</a><br /></p><p><a href="http://www.sstsuperstore.com/">Cruz/SST</a><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-8696910969497149868?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-44351752333811254942009-01-31T09:25:00.000-08:002009-01-31T09:32:48.331-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/SYSK9xvPbiI/AAAAAAAAAFg/OVIY-qwF3jI/s1600-h/χωρίς+τίτλο2.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 294px; height: 310px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/SYSK9xvPbiI/AAAAAAAAAFg/OVIY-qwF3jI/s320/χωρίς+τίτλο2.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297511855622680098" /></a><br /><br />Oι Articles of Faith ύπηρξαν εντυπωσιακοί καθόλη την πορεία τους. Ενώ τα πρώτα τους βήματα θεωρούνται εντελώς χαοτικά όσον αφορά το ηχογραφημένο τους υλικό, κατάφεραν να εξελίξουν τον πρώιμο και επιθετικό τους χαρακτήρα, μπολιάζοντας τον με μελωδία και άφταστη τεχνική, συγκριτικά πάντα με τους συνοδοιπόρους τους. Δεν θα ήταν παράλογο να πούμε πως έβαλαν και αυτοί ένα λιθαράκι στην δημιουργία του συναρπαστικού (τότε) emocore ήχου και οι στενές τους σχέσεις με συγκροτήματα της Washington D.C. επιβεβαιώνουν μία τέτοια θεώρηση. Τα δύο τελευταία τους άλμπουμ (Give thanks &amp; In This life) είναι κορυφαία και πιθανολογώ πως σημαντικό ρόλο στο αποτέλεσμα, έπαιξε η άρτια παραγωγή του Bob Mould.<br /><br />Το 1986 ο Vic Bondi, τραγουδιστής και ηγέτης των Αrticles, κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο ονόματι ''The Ghost Dances''. Mέχρι και σήμερα, η ηχητική μεταστροφή του εν λόγω καλλιτέχνη αποτελεί ένα μυστήριο. Ο ίδιος το αποκαλεί ''Μy Blues Record'' και κάτι τέτοιο δεν απέχει πολύ από την αλήθεια για να ακριβολογούμε. Το Ghost dances είναι ένας ιδιαίτερος και παραγνωρισμένος δίσκος και αδυνατώ να σκεφτώ πως θα το δεχόταν με διθυράμβους το συντηρητικό hardcore ακροατήριο. Πατώντας με το ένα πόδι στον Βob Dylan και με το άλλο στην τεχνοτροπία που είχε αποκτήσει στο πρόσφατο παρελθόν του, ο Vic δημιουργεί έναν ακουστικό δίσκο γεμάτο συναισθήματα, πάθος και ειλικρίνεια. Ο μουσικός και η κιθάρα του, τόσο απλά. Δώστε βάση εδώ αγαπητοί.<br /><p><a href="http://rapidshare.com/files/192107675/The_Ghost_dances.rar">Download</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-4435175233381125494?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-87481241162463337122009-01-31T08:01:00.000-08:002009-01-31T08:33:23.914-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/SYR9Savx8-I/AAAAAAAAAFQ/Uc6xlvMS3Rg/s1600-h/χωρίς+τίτλο.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 317px; height: 312px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/SYR9Savx8-I/AAAAAAAAAFQ/Uc6xlvMS3Rg/s320/χωρίς+τίτλο.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297496817065391074" /></a><br />Πω, πω τι δίσκος. Νομίζω πως κάθε λογικός άνθρωπος που έχει μία σχετική επαφή με το αντικείμενο (το punk rock ντε, και το μελωδικό μάλιστα) μπορεί να αναφερθεί στην συγκεκριμένη δουλειά με παρόμοιο θαυμασμό. Η ιστορία είναι απλή : οι Channel 3 (Ch3) ηχογράφησαν δύο full lengths για λογαριασμό της Καλιφορνέζικης Posh Boy (label που έχουν περάσει πολλά συγκροτήματα της εποχής όπως οι Tsol, oι Social D, Vandals και οι τεράστιοι Agent Orange), οι οποίοι ακόμη και σήμερα θεωρούνται αξεπέραστοι. Στην συνέχεια στράφηκαν σε πιο ραδιοφωνικούς ήχους χάνοντας μεγάλο μέρος της νεανικής τους ορμής αλλά κρατώντας σχεδόν αλώβητη την ποιότητα τους. Παραδόξως το συγκρότημα είναι ενεργό μέχρι και τις μέρες μας!<br /><br />Το Αfter the lights go out (1983) είναι ένα αριστούργημα. Τα πάντα, από τις συνθέσεις και τους πανέξυπνους, καυστικούς στίχους μέχρι το πανέμορφο artwork μυρίζουν κλασικούρα. Και έτσι είναι, θα ήταν ανόητο να το αμφισβητούσαμε. Με κομματάρες τύπου ''What About me'', ''Manzanar'', ''Can't Afford It'', ''Seperate Peace'' και rock'n roll σφυροκοπήματα όπως αυτό του ομώνυμου, αναρωτιέσαι καμμιά φορά πως δεν απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη δημοτικότητα. Εδώ χώνεται και το προσωπικό μου γούστο βέβαια το οποίο με ''αναγκάζει'' να θεωρώ μεγαλύτερη σύνθεση τον pre-indie rock ύμνο ''I'll take my chances''. Ανατριχιαστικό!<br /><br />Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Η επανακυκλοφορία του δίσκου σε βινύλιο υπάρχει σχεδόν παντού και η χαμηλότατη τιμή του (κοντά στο δεκάευρω) κάνει το ''After the lights go Out'' μία επιβεβλημένη αγορά! <br /><p><a href="http://rapidshare.com/files/192076529/After_The_lights_go_out.rar">Download</a></p><p><a href="http://www.myspace.com/channelthree">Channel 3</a></p><p><a href="http://www.poshboy.com/legacy.htm">Poshboy</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-8748124116246333712?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-33471239186662714732009-01-21T06:35:00.000-08:002009-01-22T06:19:31.539-08:00Λοιπόν, ας μπούμε στο ζουμί. Οι Wipers είναι μία από τις μεγαλύτερες πανκ μπάντες όλων των εποχών και πραγματικά, η μοναδική μπάντα για την οποία μπορεί να επιχειρηματολογήσει κάποιος για τους λόγους με τους οποίους βρίσκεται σχεδόν ψηλότερα απ'όλους, καλλιτεχνικά μα και επιδραστικά. Ας πω λοιπόν μερικά πράγματα.<br /><br />Δημιουργήθηκαν το 1977 από τον Greg Sage, ο οποίος κινούσε τα νήματα του συγκροτήματος σε κάθε μετενσάρκωση τους, βάση της επιλογής κατεύθυνσης &amp; συνθετικά. Το 1978 κυκλοφορεί το πρώτο τους single ονόματι better of dead και ένα χρόνο αργότερα το ντεμπούτο τους ονόματι is this real.<br /><br /><p><strong>Kεφάλαιο 1ο : Ιs this real</strong><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 199px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/0/06/Wipers_Is_This_real.jpg/200px-Wipers_Is_This_real.jpg" border="0" alt="" /></p><p>Mιλάμε για έναν από τους μεγαλύτερους rock'n roll δίσκους όλων των εποχών. Το πανκ ροκ της εποχής αδυνατεί να καλουπώσει το υλικό της συγκεκριμένς δουλειάς μιας και ποπ ευαισθησίες, σκληρές κιθάρες, '60s garage και πολλές ακόμα ετερόκλητες επιρροές εμφανίζονται στα δώδεκα απίστευτα τραγούδια του. ''Return of The Rat'', ''Mystery'', ''Up front'', ''Tragedy'', ''Window shop for love'' και πολλά ακόμη σκιαγραφούν την προσωπικότητα ενός μεγάλου συγκροτήματος και ενός ταλαντούχου συνθέτη. Απίστευτο drumming από τον μοναδικό Sam Henry επίσης.<br /></p><br />Μεγαλειώδες και διαχρονικό.<br /><br /><p><strong>Κεφάλαιο 2ο : Youth of America</strong><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://www.npr.org/music/drivingsongs08/carrie/wipers.jpg" border="0" alt="" /></p><p>Προσπερνάμε το ep ''Alien boy'' και πηγαίνουμε σε έναν ακόμα άθλο ονόματι Youth of America. Εν έτει 1981, τότε που το hardcore έκανε τα πρώτα του ουσιαστικά βήματα και είχε επιδοθεί σε έναν ανούσιο διαγωνισμό ταχύτητας, oι Wipers κάνουν και πάλι την υπέρβαση ηχογραφώντας τραγούδια που οι κιθαριστικές ακροβασίες και η ψυχεδέλεια παίζουν τον πρώτο ρόλο. Σκεφτείτε πως το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου ξεπερνά το χρονικό όριο των δέκα λεπτών (πράγμα αξιοπερίεργο για punk μπάντα), ενώ το ''αποκαλυπτικό'' instrumental ''When it's over'' ακολουθεί στα 6:30. Κατα τ'αλλα η απίστευτη ενέργεια και η ανόθευτη έμπνευση βρίσκεται και στα επτά κομμάτια του YOA. Hands up, το ''No Fair'' έιναι ένα από τα πιο συναισθηματικά τραγούδια όλων των εποχών. <br /></p><br /><p><strong>Kεφάλαιο 3ο : Over the Edge</strong><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 220px; height: 220px;" src="http://www.zenorecords.com/wipers/disco/disc%20image/over%20the%20edge.jpg" border="0" alt="" /></p><p>Δύο χρόνια μετά, το 1983, οι Wipers κυκλοφορούν τον μέχρι τότε πιο άμεσο δίσκο τους. Το Youth of America πείθει και τους πιο δύσκολους όσο αναφορά την αξία τους. Πανκ ροκ δυναμίτες όπως το ομώνυμο (το εναρκτήριο riff, αποτελεί σαφής αναφορά στους μεγάλους Dickies), το pre-sonic youth ''Doom Town'' &amp; ''So Young''', η αυθαδής δύναμη του Romeo και στον αντίποδα, η απίστευτη μελαγχολία των ''No Generation'', ''What is'', ''No one wants an Alien''. Οι κιθάρες του Greg Sage γίνονται ακόμη πιο εκφραστικές, ιδιαίτερες και τα φωνητικά του αποκτούν μία άλλη διάσταση σε έναν ακόμη πιο ξεκάθαρης κατεύθυνσης δίσκό. Ακόμη ένα αριστούργημα.<br /></p><br /><p><strong>Κεφάλαιο 4ο : Land of the Lost</strong><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/a/af/Wipers_-_Land_of_the_Lost.jpg/200px-Wipers_-_Land_of_the_Lost.jpg" border="0" alt="" /><br /></p>Από το πρώτο δευτερόλεπτο του Land of The Lost, γίνεται αντιληπτό πως η μουσική των Wipers συνεχίζει να εξελίσσεται με μοναδικό τρόπο. Ογκώδη riff, mid tempo ως επι το πλείστον ρυθμοί, απαισιόδοξη ατμόσφαιρα, σκοτεινή ψυχεδέλεια... Το κατά βάση πανκ ροκ του Over the Edge βρίσκεται ήδη δύο χρόνια πίσω και το συγκρότημα κοιτάει μπροστά. Tα "'Different Ways'', ''Just a dream away'', ''Just Say'' και το ομώνυμο τραγούδι σταθμός (από τις πιο επιβλητικές κιθαριστικές στιγμές τους) σπρώχνουν την ηχητική τους πρόταση σε άλλα επίπεδα με τα αποτελέσματα να είναι για τέταρτη φορά εντυπωσιακά! <br /><br /><strong>Κεφάλαιο 5ο : Follow Blind</strong><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 220px; height: 220px;" src="http://www.zenorecords.com/wipers/disco/disc%20image/blind.jpg" border="0" alt="" /><br />Από τους πλέον δύσκολους δίσκους των Wipers, το ''Follow blind'' του 1987 συνεχίζει την πορεία τους, σε πιο σκοτεινούς και δύσβατους ηχητικά δρόμους. Δεν θα ήταν υπερβολικό αν έλεγα πως στο συγκεκριμένο εγχείρημα, δεν διακρίνεται καμμία νότα αισιοδοξίας. Ότι παίζει εδώ, σκιαγραφεί την, ομολογουμένως έυθραυστη, πλευρά του δημιουργού του (χρόνια προβλήματα με ναρκωτικά ήταν ένα από τα βασικά ''μειονεκτήματα'' της υπόθεσης). Συνθετικά πάντως, το αλμπουμ παραμένει ενδιαφέρον. Η κιθαριστική δουλειά που έχει γίνει, είναι τρομερή και πιθανότατα η πιο οκοκληρωμένη μέχρι τότε, μιας και κάθε σόλο δείχνει να είναι επιλεγμένο νότα προς νότα. Λίγα θυμίζουν πλέον το πανκ παρελθόν του σχήματος. ''Follow Blind'', ''Someplace Else'', ''Chill Remains'' στοιχειώνουν την πρώτη πλευρά του δίσκου, ενώ στην συνέχεια βλέπουμε πάλι τις ταχύτητες να ανεβαίνουν και συνειρμοί για garage/rock'n roll αισθτηική ξεπροβάλλουν σιγά σιγά. Η αλήθεια είναι, πως ο δίσκος είναι από τους πλέον δυσκολοχώνευτους στην δισκογραφική πορεία τους, παραμένει όμως ένα αντικειμενικά πολύ καλό και ιδιαίτερο άλμπουμ. Μέσα στα τρία αγαπημένα μου σίγουρα.<br /><br /><strong>Kεφάλαιο 6ο : The Circle</strong><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://assets.mog.com/amg/pop/cov200/drc300/c367/c367896tw9r.jpg" border="0" alt="" /><br />Το εναρκτήριο κομμάτι θερίζει. Μιλάμε για μια full on επιστροφή των Wipers στις πανκ ρίζες των πρώτων τους δίσκων. Πάντα μου έκανε εντύπωση, γιατί το Circle του 1988 αντιμετωπίζεται έως και τις μέρες μας με σκεπτικισμό. Μιλάμε για έναν σοκαριστικά ανανεωτικό δίσκο. Σαφώς και ο ήχος γίνεται λιγάκι πιο ραδιοφωνικός (όσο ραδιοφωνικός μπορεί να θεωρηθεί για τα δεδομένα τους πάντα) με τραγούδια όπως το ''Τime Marches on'' &amp; ''Blue Red''. Σαφώς και τα κατάλοιπα του ''Follow Blind'' δεν λείπουν (''Goodbye Again'', ''Be There''-τραγούδι πρόπομπος του silver sail). Στην τελική όμως, το άλμπουμ απαρτίζεται από δέκα ισάξιες τραγουδάρες, πλούσιες (και πάλι) σε συναίσθημα και εμπνευσμένη τραγουδοποιία. <br /><br /><strong>Κεφάλαιο 7ο : Silver Sail</strong><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 220px; height: 220px;" src="http://www.zenorecords.com/wipers/disco/disc%20image/silver.jpg" border="0" alt="" /><br />Πέντε ολόκληρα χρόνια χρειάστηκαν για την επαναδραστηριοποίηση των Wipers. Ο πρώτος τους δίσκος για την δύσκολη δεκαετία του '90 έιναι ένα καλλιτεχνικά επιτυχημένο πείραμα. Με σαφέστατες επιρροές από τους ακουστικούς δίσκους του Greg, το Silver Sail διχάζει ακόμη μία φορά τους πανκ ρόκερς. Desert rock, πρωτο-americana, folk, blues, rock'n roll, όλα μπολιασμένα με την έντονη προσωπικότητα του δημιουργού, απαρτίζουν την νέα τους δισκογραφική προσπάθεια. Το υλικό κινείται σε down-tempo λημέρια και εκπλήσσει με μερικές από τις πιο μαγευτικές μελωδίες που συνέθεσαν ποτέ. Η παραγωγή για πρώτη φορά σε ''καθαρά'' επίπεδα και η φωνή του Greg λιγότερο οργισμένη, μα πιο εκφραστική και ειλικρινής, πείθωντας εξαρχής για τις προθέσεις της. Μεθυστικό άκουσμα.<br /><br /><strong>Κεφάλαιο 8ο : The Herd</strong><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 220px; height: 220px;" src="http://www.zenorecords.com/wipers/disco/disc%20image/herd.JPG" border="0" alt="" /><br />Το ''The Herd'' κυκλοφόρησε το 1996 και πολλοί έκαναν λόγο για τον πιο ''δυνατό'' δίσκο των Wipers. Κάποιοι άλλοι, για την καλύτερη τους δουλειά μετά την πρώτη σχεδόν θρυλική τριάδα. Kαι είναι αλήθεια, πως το ''Psychic Vampire'', μπαίνει οργισμένα ικανό να σε ξεσηκώσει μα και να σε προιδεάσει για το αληθές παρόμοιων δηλώσεων. Η αλήθεια όμως, βρίσκεται κάπου στην μέση. Προσωπικά το ''Herd'' το θεωρώ έναν άνισο δίσκό. Ενώ κάποιος μπορεί να βρει τραγουδάρες τύπου ''No Place safe'', ''Sunrise'', ''Defiant'', ''Stormy'', υπάρχουν σημεία που με ξένισαν και με έκαναν να τα θεωρήσω αδιάφορα. Δεν είναι άσχημο, για την ακρίβεια δεν είναι καν μέτριο, είναι πολύ καλό. Αλλά ξέρω πως μπορούν και καλύτερα.<br /><br /><strong>Κεφάλαιο 9ο : The Power in One</strong><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 170px; height: 170px;" src="http://cover6.cduniverse.com/MuzeAudioArt/340/342539.jpg" border="0" alt="" /><br /><p>Το ''Power in One'' έμελλε να είναι το τελευταίο στούντιο άλμπουμ τoυς. Η γεύση που αφήνει είναι παρόμοια με του Herd κατά την προσωπική μου άποψη. Είναι μία ακόμη δουλειά με άνισο υλικό. Έχει βέβαια ένα από τα μεγαλύτερα τους τραγούδια, το ''Ι'll be around'' καθώς και μία πλειάδα καλών στιγμών, μα αδυνατεί να φτάσει το πρώιμο υλικό τους. Δεν πρόκειται να χαλάσει κανέναν βέβαια αυτό είναι αλήθεια. Απλώς είμαστε λίγο απαιτητικοί γιατί το δικαιούμαστε εν τέλει βρε αδερφέ.<br /></p><br />Οι Wipers μπορεί να μην έγιναν ποτέ ιδιαίτερα γνωστοί (ή σχέση τους με το Ελληνικό κοινό περασμένων δεκαετιών είναι πολύ γερή παραδόξως) πέρα από το πανκ κύκλωμα και τα σύνορα του Portland, που είναι και η γενέτειρα τους, μα επηρέασαν με έναν βαθύτατο τρόπο οτιδήποτε ακολούθησε. Από το punk rock της δεκαετίας του '80, στην τότε ελπιδοφόρα ανεξάρτητη σκηνή, μέχρι και το μεγάλο breakthrough της δεκαετίας του '90 με την έλευση του Grunge. Δηλώσεις του Kurt Cobain (ο οποίος για την περιοδεία του Nevermind τους προσκάλεσε σε ρόλο support με τον Greg τελικά να αρνείται), των Dead Moon, Melvins, Mudhoney και πολλών ακόμα δείχνουν το πόσο σημαντικοί στάθηκαν στην διαμόρφωση μιας σκηνής, που σήμερα δείχνει να μην τους γνωρίζει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-3347123918666271473?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-67382102517290963572009-01-10T08:59:00.000-08:002009-01-12T01:13:29.713-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.questionablecontent.net/rlblog/uploaded_images/BP1-798996.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://www.questionablecontent.net/rlblog/uploaded_images/BP1-798996.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Οι Bottomless Pit είναι ουσιαστικά η συνέχεια των σπουδαίων Silkworm. Ότι περιμένει να ακούσει κανείς από αυτήν μου την αναφορά, θα το βρει... εν μέρει. Σίγουρα η παράδοση των ''slackers'' συνεχίζεταi και στο Hammer of the Gods (!), άλλωστε συγκροτήματα όπως οι Pavement, Versus, Come, Superchunk, Built to Spill κτλ, στάθηκαν κάτι παραπάνω από επιδραστικά στην εξέλιξη του indie rock της δεκαετίας του '90, μίας δεκαετίας δηλαδή που μας χάρισε και τους προαναφερθέντες Silkworm. Η προσέγγιση που επιχειρείται όμως εδώ, καταφέρνει να σπρώξει το συνθετικό μοτίβο αυτών των groups, ένα βήμα παραπέρα. <br /><br />Οι δομές παρότι προκαθορισμένες, αποκτούν έναν πιο ελεύθερο χαρακτήρα, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα το υλικό να παίρνει μία ζωντανή &amp; σχεδόν αυτοσχεδιαστική διάθεση. Αν μία τέτοια θεώρηση αποτυγχάνει στον γραπτό λόγο, τότε μπορούμε πολύ απλά να πούμε πως οι Bottomless Pit παίζουν μουσική του χθες με επίγνωση του σήμερα. Ίσως το ''Dead Man's Βlues'' προτίστως σαν τίτλος και στην συνέχεια σαν σύνθεση να τα λέει καλύτερα από μένα. Οκτώ τραγούδια λοιπόν εκ των οποίων μονάχα το τελευταίο λειτουργεί συμπληρωματικά ρίχνοντας τον δίσκο ένα σκαλί πιο κάτω από τα πολύ uψηλά επίπεδα που δικαίως ανέβηκε. Αν αναλογιστούμε δε, πως μιλάμε για καινούργια κυκλοφορία, κάνουμε τον σταυρό μας και ξεχνούμε μονομιάς τις αρνητικές παρενέργειες αυτού του τελευταίου σχολίου. <br /><p></p><p><a href="http://rapidshare.com/files/182179279/bottomless_pit_-_hammer_of_the_gods.rar">Download</a></p><p><a href="http://www.myspace.com/bottomlesspitchicago">Bottomless Pit</a><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-6738210251729096357?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7479557822189270869.post-41320627927930001722009-01-10T07:30:00.000-08:002009-01-22T01:38:35.925-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/SWjMsCfwShI/AAAAAAAAADk/m9ZFdANzowo/s1600-h/movingtargetsbravenoise.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 252px; height: 256px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qIFI95m_sEo/SWjMsCfwShI/AAAAAAAAADk/m9ZFdANzowo/s320/movingtargetsbravenoise.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289702819303016978" /></a><br />Όλοι γνωρίζουμε την έντονη επιρροή που άσκησαν στα σχήματα της εποχής οι θρυλικοί Mιννεαπολίτες Husker Du. Μία επιρροή που διακρίνεται ακόμη και σήμερα σε σχήματα του αμιγώς punk/hardcore ήχου όπως οι Leatherface μα και σε άλλα ακόμη πιο ανορθόδοξα όπως οι σχετικά νεοσύστατοι noise popsters Parts &amp; Labor. Ακόμη και τότε όμως, στην φαινομενική διάσπαση της σκηνής, πολλοί επέλεγαν τον θεωρητικά συμβατικό δρόμο της μελωδίας ξεχνώντας πως ότι φαίνεται απλό στην εφαρμογή, τυγχάνει να είναι δύσκολο στην πραγματοποίηση του. Kαι να που οι πρωτοποριακοί για την εποχή συναισθηματισμοί, μη χαρίζοντας στους Huskers το μαζικό breakthrough που επιζητούσαν, έθεσαν τις βάσεις της επιτυχίας για κάποιος μεταγενέστερους, alternative rock πλέον, και άκρως πετυχημένους (ειδικότερα στην δεκαετία του '90) μουσικούς όπως οι Soul Asylum,&amp; οι Lemonheads. Δυστυχώς, ή ευτυχώς, ό δρόμος της επιτυχίας δεν ήταν για όλους στολισμένους με ροδοπέταλα.<br /><br />Brave Noise λοιπόν.<br /><br />Οι Moving Targets ηχογράφησαν τέσσερις δίσκους για λογαριασμό της επίσης Βοστονέζικης Taang. Το Brave Noise αποτελεί τον δεύτερο κατά σειρά και κατά την ταπεινή μου άποψη τον πλέον ολοκληρωμένο της μπάντας. Φυσικά η παράγραφος εισαγωγή δεν είναι διόλου τυχαία μιας και το εν λόγω άλμπουμ πατάει με το ένα πόδι στην πολυεθνική περιόδο των Μουld/Norton/Hart (λιγότερη περιπέτεια, ξεκάθαρη ωριμότητα;) και με το άλλο σε ένα μωσαικό αντικροούμενων επιρροών της τότε κολλεγιακής rock σκηνής. Για να αρχίσω και τους παραλληλισμούς, κάπως έτσι θα ακούγονταν οι Dinosaur Jr αν ηχογραφούσαν για την Simple Machines ή αν θέλετε να το χοντρύνουμε και λιγάκι, για την Βρετανική Creation. Bέβαια, δεδομένου του πρώιμου punk χαρακτήρα τους, μην εκπλαγείτε αν κανά δυό τραγούδια κουβαλάν την αύρα των Descendents (στα πιο μελωδικά τους, σαφώς σαφώς).<br /><br /><p>Συμπερασματικά το Brave noise είναι ένας συνολικά εξαιρετικός δίσκος που χάνει στα σημεία από αυτούς που πετύχαν την αναγνώριση. Παραμένει ένα ντοκουμέντο για μία εποχή που δείχνει να έχει ξεχαστεί προ πολλού, μία εποχή που το indie rock είχε ουσία τόσο εννοιολογικά όσο και επιγραμματικά. Νothing changes μας λένε, αλλά εμείς δεν τους πιστεύουμε!</p><p>(1989 - Taang! Records)</p><p><a href="http://rapidshare.com/files/181787913/moving_targets-brave_noise.rar">Download</a></p><p><a href="http://www.taang.com/">Taang!</a></p><p><a href="http://www.myspace.com/themovingtargets">Moving Targets</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7479557822189270869-4132062792793000172?l=letselectrify.blogspot.com' alt='' /></div>WebInFronthttp://www.blogger.com/profile/05655730140443925842noreply@blogger.com0